Dead Fly Buchowski :: Land Of The Rough

Seks, drank, veel, heel veel vrouwen, nog meer drank en prachtige poëzie. Dat vormde, in een notendop, het oeuvre van schrijver Charles Buckowski: enfant terrible, vrouwenzot, een container charisma, eigenlijk het Amerikaanse antwoord op Serge Gainsbourg. Je rockgroep naar zo’n legende noemen, getuigt van lef. Gelukkig lost het Schotse Dead Fly Buchowski de hooggespannen verwachtingen moeiteloos in.

De naar Glasgow uitgeweken Noord-Ierse gitarist Tom Davis en de schotse zanger Roddy Campbell traden al jaren afzonderlijk op vrije cafépodia op, toen een Oostenrijkse — yep, je bent globetrotter of je bent het niet — drummer en zijn Engelse flatmaat het duo sommeerde om met hen een groepje te beginnen. Naast de link naar de schrijver ambieert de groepsnaam nog een verborgen agenda, zo lezen we in de bio. Het grote voordeel van zo’n lange groepsnaam is immers dat je meer aandacht krijgt op een flyer, ook al sta je niet als headliner geprogrammeerd, aldus de heren.

Land Of The Rough opent met een uppercut van een single. "Russian Doll" herbergt alles wat garagerock zo leuk maakt: een gitaar als een vliegtuigmotor, een constant dreigende zang, tempowisselingen, een drummer die speelt zoals Animal van The Muppets… Wij hoorden echo’s van Black Sabbath over Hawkwind tot The Strokes. Origineel is het allemaal niet, maar wie maalt daar om met de volumeknop op tien en je hersenen in de diepvries?

Dreiging blijkt het sleutelwoord van deze CD te behelzen. In "Been Down Before" moesten wij bij de zang van Roddy Campbell denken aan een concert van Wayne Kramer, gitarist van het legendarische MC5, jaren geleden. Kramer zong alsof hij de incarnatie van Freddy Krueger was. Op de keper beschouwd is dat de enige juiste attitude als je garagerock of punk maakt. Pas bij deze Dead Fly Buchowski zijn wij, voor het eerst in tijden, terug bang.

Jammer dus dat die zorgvuldig opgebouwde spanningsboog als een kaassoufflé in elkaar zakt bij "Didn’t Hear You Right". Ook het meer dan vijf minuten durende "Anyway" is bij de eerste beluistering ietwat monotoon, maar na een tijdje zit er in de gitaren een soort hypnotische cadans, een soort Stooges anno 2005. Deze lap muziek willen wij dolgraag live horen. "Blackout", de eerste single, had van ons iets sneller gemogen maar enkele heerlijke flangers en wahwah’s op de gitaar maken dat wij onze bezwaren als Kapitein Haddock, oog in oog met een glas goede whiskey, vergeten.

"Pandemonium" is het mooiste nummer op deze cd. Lekker strak tempo, mooie samenzang in het refrein, hoge baslijn, scheurende gitaren, meer moet dat niet zijn. Land Of The Rough stuwt zich, als een steentje in een machtige draaikolk, naar een absoluut hoogtepunt met de tandem "Ground Nero"/"Sun Song". Het meer dan negen minuten (!) durende "Sun Song" begint nochtans verraderlijk rustig om in het midden, op de wijze van pakweg Spiritualized.uit te freaken. Het nummer doet ergens zelfs denken aan "Death Of A Disco Dancer" van The Smiths, een naam die kan tellen. Prachtig crescendo, al hadden de laatste drie minuten niet gehoeven.

Dead Fly Buchowski is alleszins een band om in het oog te houden. De heren willen zichzelf als nieuwe referentie stellen voor toekomstige groepjes die opereren in het niemandsland tussen punk, hardrock en garagerock. Nu, daarvoor zijn hun invloeden te scherp afgebakend, maar wij hebben zo’n vermoeden dat een liveconcert van dit combo een aha-erlebnis op Supermanformaat vormt. Of, zoals het binnenhoesje vermeldt: "Sandbath oppurtunities presents/ Dead Fly Buchowski/ in a musical journey through/ ’The land of the rough’/ Hot electric vibrations produced for your delight/ Sensations beyond your wildest fantasies/ Wake up wake up/ Let the current take you under!/ Down in the valley/ Run run until you hear the music/ This record will help you.". De heren hadden copywriter moeten worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 5 =