Gitaarnoise met woeste uithalen van de bovenste plank. Blood Brothers klinkt op Crimes als een maniakaal groot gezin, maar weet op haar vierde album een fijne afweging te maken tussen chaos en orde. Deze op een apothekersschaaltje afgewogen noiserock is dan ook net wat de dokter voorschreef voor de eindejaarsdagen.
De dissonante klanken van "Feed Me To The Forest" verraden al dat dit geen eenvoudig album is. De gitaar en drums snijden samen het ritme de pas af vooraleer één van beide zangers tijdelijk de controle overneemt, waarna de song vooralsnog kortademig naar het einde strompelt. "Trash Flavored Trash" opent als een stevig trashnummer maar meet zich al snel een staccatoritme aan, af en toe onderbroken door geluidserupties, waarna de song opeens weer dertig verschillende ritmes uitgaat. Neem At The Drive In die al hun nummers tezelfdertijd spelen op speed en u heeft vaagweg een idee van hoe dit klinkt.
"Love Rhymes With Hideous Car Wreck" klinkt verrassend sober met haar vrolijke baslijn en ingetogen drum, enkel de gillende zang van Blilie klinkt nog bekend in de oren. "Peacock Skeleton With Keyboard Features" klinkt als een kruising van de eerste drie nummers waarbij de keyboardklanken van Whitney en de gitaarpartijen van Votola als herkenningspunt kunnen dienen. De song herbergt genoeg gekte om iedereen de gordijnen in te jagen, maar klinkt wel nog herkenbaar genoeg om live niet in een geluidsbrij te verzanden. "Teen Heat" opent een beetje pover, maar weet zich snel te hernemen en mikt plots schaamteloos op de heupen met een funky ritme dat uiteraard al even snel opnieuw verstoord wordt door een nieuwe geluidseruptie.
"Crimes" is een opvallende uitzondering en zonder twijfel de meest normale song die we horen op het album; we kunnen zowaar strofe en refrein onderscheiden. Na zoveel normaliteit kan het niet anders dan dat "My First Kiss At The Public Execution" weer met ritmes en uithalen speelt. Gek genoeg zijn we ondertussen al min of meer gewend geraakt aan de waanzin van het vijftal, waardoor we de songs an sich kunnen beoordelen zonder afgeleid te worden door de vele sprongen die de muziek maakt.
Met Crimes nemen Blood Brothers duidelijk gas terug. De songs snokken nog steeds keihard aan de teugels en het lijkt nog steeds of een honderdkoppig peloton zich achter de instrumenten geschaard heeft, maar er mag zowaar al eens adem gehaald worden. De maniakale zang van Blilie blijft mooi contrasteren met de eerder ingetogen Whitney en de muziek klinkt in al zijn waanzin beheerst genoeg. Wie voorbij de chaos horen kan, hoort hier dan ook een groep op kruissnelheid die perfect weet hoe ver ze met haar songs kan gaan.
Crimes is een uitstekend en compromisloos album geworden dat een volwassen groep laat horen die weet waar haar gekte heen moet. Wie vreesde dat de overstap naar een major de doodsteek zou zijn, kan op beide oren slapen. Deze georchestreerde muziekterreur zal nooit het grote publiek bereiken. Gedurfd en intrigerend maar in kleine dosissen te gebruiken, is dit een aanrader.
