Nick Talbot, beter gekend als Gravenhurst mocht onlangs nog openen voor Sufjan Stevens in de AB en brengt nu een smaakvol minialbum uit dat de donkere kant van de singer-songwriterstraditie volop onderzoekt. Wij zijn alvast benieuwd naar meer.
Titelnummer "Black Holes In The Sand" zet onmiddellijk de juiste sfeer neer: de voorzichtig aangeslagen gitaar wordt ondersteund door een duister voortpompende bas. Gravenhurst haalt zijn lijkbidderstem boven om het geheel een gothic feel te geven dat zeven minuten lang aansleept. Een nummertje dat zich gemakkelijk tussen het betere werk van Sixteen Horsepower mag plaatsen wanneer het op spookstadjesgevoelens aankomt. "Flowers In Her Hair" slaat een lichtjes andere toon aan met haar nerveus gitaargetokkel maar weet eenzelfde donker gevoel op te roepen als het vermelde "Black Holes In The Sand".
"Still Water" is van een ander kaliber. Het hoge stemmetje en de zachte gitaar klinken als muziek die wij eerder met Simon & Garfunkel associëren. Niet dat wij er een idee van zouden hebben hoe de heren dan wel zouden klinken: de les godsdienst waar wij allen gezamenlijk naar "I Am A Rock" luisterden heeft zulke diepe wonden geslagen dat wij ook nu nog niet naar dat folky duo kunnen luisteren zonder aan goedmenende softe godsdienstleraars met baarden en "ik ben ok., jij bent o.k."-filosofieën te denken. Een kelk die wij gaarne aan ons voorbij laten gaan.
Gek genoeg laat Talbot het nummer opeens overvloeien in een door elektrische gitaar en bevreemdende keyboardklanken gedomineerd nummer. Even dachten we al aan het volgende nummer te zitten maar onze immer betrouwbare CD-speler bracht soelaas: het betreft hier wel degelijk een ietwat bevreemdende epiloog. "Winter Moon" klinkt bewust krakkemikkig met haar glijdende gitaaraanhalen en doffe zang. De blues zijn niet ver weg in dit nummer. Een geslaagd nummer maar de bewuste lo-fi laat toch een wat bittere smaak na.
Husker Dü’s "Diane" kende een tweede en nieuw leven dankzij Therapy?’s bravourestukje: een punkanthem ombouwen tot een melancholisch nummer. In dat opzicht is Talbots versie weinig gedurfd of vernieuwend te noemen. Na-aperij? Goh, het blijft een mooi nummer natuurlijk en ook Talbot maakt het zich eigen, maar we worden deze keer niet van onze sokken geblazen. Gelukkig is er het instrumentele "Flashlight Seasons" dat opnieuw de duistere feel van de eerste twee nummers aanhaalt en zich als een klam deken om onze schouders hult.
Black Holes In The Sand" is een interessant minialbum geworden dat laat horen waartoe Talbot in staat is. Persoonlijk houden wij het meest van de duistere Talbot zoals die in "Black Holes In The Sand", "Flowers In Her Hair" en "Flashlight Season" naar voor brengt. De andere nummers zijn degelijk maar kennen niet eenzelfde beklemming.
