Manic Street Preachers :: Lifeblood

Het zevende Manic Street Preachers album zou tien nummers "elegische pop" bevatten. Het werden er twaalf, maar pop is het. Op geen enkel moment herinnert dit album aan het ongebreideld geweld waar de groep in haar begindagen voor tekende, en dat wordt ook niet gemist: op Lifeblood vervolmaakt de groep de formule die ze ontwikkelde sinds haar tweede start in 1996. De Manic Street Preachers hebben de klip van de volwassenheid genomen en een mooie, rijpe plaat gemaakt.

"Dit is onze persoonlijke glasnost", verklaarde Nicky Wire op een Engelse radio over hun nieuwe plaat: "We hebben geleerd meer open te staan voor nieuwe ideeën en niet altijd de strijkers en de gitaarsolo’s boven te halen. Onze albums zijn meestal vervuld met haat en bitterheid, Lifeblood heeft meer een sereniteit over zich en zelfs — zou ik het durven zeggen? — wat liefde."

Wire maakt het ons wel héél gemakkelijk, want hij slaat de nagel op de kop: Lifeblood is een érg aparte Manic Street Preachersplaat. Herinnert u zich ons artikel over Lipstick Traces, hun B-kantjescompilatie, waar we het over de tweespalt hadden tussen de popkant en de rockkant? Wel dan: hier heeft de popkant overduidelijk gewonnen, en dat is zwaar toe te juichen.

De magistrale single "The Love Of Richard Nixon" kent u natuurlijk al: zeldzaam dansbare beat, synthsolo, niet het gemiddelde Manicsvreten, maar wàt een song! Dat soort discobaslijnen komen overigens wel vaker terug als in "Empty Souls" en "Always/Never". Als één referentie bij Lifeblood op zijn plaats is dan wel één aan het beste werk van ABBA.

Andere hoogtepunten naast die eerste single zijn het rustige "I Live To Fall Asleep" en het statige "Solitude Sometimes Is". En daarnaast keren ook die vroege R.E.M.-vergelijkingen terug die we ook al bovenhaalden bij de kant van Know Your Enemy die Lifeblood aankondigde. Je hoort ze in "To Repel Ghosts", maar evengoed in afsluiter "Cardiff Afterlife".

In dat laatste nummer gaat het nog maar eens over de tijd dat Richie Edwards nog deel uitmaakte van de groep. En toch lijkt het spook van die verdwenen gitarist definitief bezworen. Het zou verbazing wekken moest het muzikaal minst getalenteerd lid van de groep ooit hebben ingestemd met de koers die de groep op Lifeblood vaart, maar het maakt niet uit: het resterende trio mét toetsenist Nick Nasmyht heeft een nieuw geluid gevonden en ook hoe dat te verzilveren middels geweldige songs.

Het wekt geen verbazing dat het artwork van hun laatste dat van This Is My Truth Tell Me Yours uit 1998 helemaal reflecteert: Lifeblood is ook de plaat die dat minste album van de Manic Street Preachers doet begrijpen. Waar de groep op This Is My Truth… faalde in hun streven perfecte pop te maken, lukt hen dat nu wel. De reden? Hier zijn betere songs voorhanden, en het vertrouwen van de groep in de richting die ze insloegen is hoorbaar groter. Dit is een groep die rijper is geworden.

"Conquer yourself, rather than the world" leest het citaat van Descartes in het boekje, en dat is wat de Manics hebben gedaan. Gedaan met schreeuwen tegen de wereld, boze Satan V.S. de les te lezen ("Baby Elian") of andere zwaar politieke maar gemakkelijke statements te maken. ’t Is goed af en toe in eigen hart te kijken en te zien wat daar in steekt. Met Lifeblood hebben de Street Preachers een puur en rijp popalbum afgeleverd. Nu die puberteit eindelijk is uitgezweet, kan de groep nog jaren verder.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + twintig =