Grails :: Red Light

Postrockband Grails brengt een klein jaar na haar debuut haar tweede album Red Light uit. Helaas verzandt het album al te vaak in geluidsexperimenten om echt te boeien. Hoewel haar pogingen om het genre nieuw bloed in te pompen eerbaar zijn, blijft het te vaak bij de intentie steken om te kunnen beklijven.

Neurot Recordings is het legendarische label van soundartiesten Neurosis, de hardcoreband voor wie het geluid alles bepalend zou worden en die steeds verder van haar roots zou wegglijden. Neurot recordings brengt niet alleen eigen werk en projecten uit (zoals Tribes Of Neurot) maar geeft ook ander talent de kans, talent dat de ideeën van Neurot onderschrijft. De ons voorheen onbekende Grails maakt die belofte echter niet waar met deze teleurstellende Red Light.

”Dargal” opent met een irriterend, pompend traag drumritme maar heeft ook een mooi slepend gitaargeluid. Helaas is het drumritme zo dominerend dat de hele song verloren dreigt te gaan. Na een kleine drie minuten verliest ook de gitaar zich in zinloos gepingel en wordt het ons bijna te bar. De te verwachten explosie is dan ook ruimschoots te laat en te ongeïnspireerd om de song nog te redden. Gelukkig opent “The Volunteer” iets mooier met haar ingehouden gitaar. De atypische drumpatronen en klank komen hier volop tot hun recht.

Ook “Worksong” opent sterk met afgemeten vioolaanslagen en doffe percussie. De Dirty Three-invloed is in dit nummer heel duidelijk te horen en hoewel ze niet de grandeur van de Australiërs halen, smaakt het toch naar meer. “High & Low” laat de viool eerste — euhm — viool spelen en weet op een knappe manier een broeierige sfeer op te roepen waarbij de klanken duidelijk primeren op de song. Na een valse start lijken ze zich dan toch herpakt te hebben.

Helaas opent “Reprieve” met een enerverende gitaar zodat we de bijna niet onaardige postrock van het nummer zelf missen. Leuk maar nergens vernieuwend. “Redlight” slaat dezelfde weg in van de vorige nummers: afgemeten drumaanslagen die zich een jazzy toon aanmeten en af en toe een gitaaraanhaal. Jazzy postrock of zoiets, maar ons ding is het niet. Ook “New Lysra” weet ons weinig te bekoren: het louter op gitaren steunend nummer heeft te weinig om het lijf. De aanzet van “Fevers” is –nomen est omen — opnieuw broeierig te noemen. Zonder twijfel is dit het beste nummer van de hele CD.

Met nog slechts twee songs te gaan is het verdict al gevallen: een handvol goeie nummers en enkele interessante experimenten. Dit is niet een album dat we nog geregeld zullen beluisteren. “Alms” doet wat zijn voorgangers ook al deden, opnieuw met viool. Met “Words Made Flesh” sleept het album zich dan toch nog naar het einde. Niet oninteressant te noemen, speelt de song met drumpatronen en geluidssterktes. Een hele mooie afsluiter voor een middelmatig album.

Red Light is het tweede album van Grails en hoewel het zeker zijn verdiensten heeft, nodigt het album niet uit tot een verdere exploratie van de band. Het verdient respect dat ze hun eigen weg zoeken en niet in de val trappen andere (postrock) bands na te spelen, maar helaas blijven de songs te veel steken in halfgeslaagde ideeën om echt te beklijven. Hier had men een interessante EP uit kunnen puren maar geen volwaardig album. Red Light is dan ook een album geworden dat niet voor iedereen is weggelegd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + een =