La Finestra di Fronte




Het venster aan de overkant – in de landelijke gemeente waar ik
vertoef, betekent dit een venster aan de overkant van de straat,
een sanseveria in de hoek en mooie witte gordijnen. De wereld is
echter niet overal blijven stilstaan en dus zie je overal nieuwe
flatgebouwen als paddestoelen uit de grond rijzen. Wie zich de
trotse eigenaar van zo’n flat kan noemen, weet dat je daarmee
beschikt over een enorm aanbod van vensters aan de overkant.
Aangezien ieder mens een beetje een voyeur is (kijk maar naar het
succes van de reality-soaps), wordt er dus veelvuldig binnengekeken
in andermans huiskamer. Waarom doen mensen dat? Om te zien of ze
het beter hebben dan de buren, om te dromen over een leven zoals
dat van die van hierover? In ‘La finestra di Fronte’ wordt het
venster aan de overkant gebruikt als metafoor voor hetgene dat had
kunnen zijn.

Rome, 1943. We zien een jonge bakker zijn collega doodsteken,
waarna de dader op vlucht slaat. Meteen springen we over naar het
heden, ons afvragend wat we gezien hebben.

Giovanna (Giovanna Mezzogiorno) en Fillipo (Filippo Nigro) zijn een
jong getrouwd koppel. Op een dag botsen ze op een oudere man,
lijdend aan geheugenverlies. Filippo wil meteen helpen, Giovanna
staat er echter weigerachtig tegenover, ze heeft immers al meer dan
genoeg om handen, zonder de zorg van een oudere, verwarde man er
nog eens bij te nemen. Filippo haalt zijn slag thuis, en beetje bij
beetje komen ze meer te weten over het oudje. Het enige wat ze in
het begin weten is de naam die hij hen geeft, Simone, en ook dat
hij op zoek is naar een oude geliefde.

Voor het gemiddeld, door-de-weeks filmpje zou dat al genoeg stof
zijn om een volle negentig minuten te vullen, maar niets daarvan
voor Ferzan Ozpetek. Hij verweeft een tweede verhaallijn in dit
gegeven, namelijk de zoektocht van Giovanna naar nieuw elan in haar
leven. De mot zit duidelijk in haar huwelijk met Filippo, en de
diepe gevoelens van verliefdheid die waarover ze hoort spreken in
de verhalen van Simone, zwengelen ook haar gevoelens aan, die ze
projecteert op de vrijgezel van de flat aan de overkant, Lorenzo
(Raoul Bova).

De vermenging van de twee verhaallijnen zorgt voor enkele knappe
staaltjes cinematografie. Zo zitten op een bepaald ogenblik
Giovanna en Lorenzo op het terras van een cafeetje, samen met
Simone. Deze twee verliefd naar elkaar zien kijken, brengt
herinneringen bij de oude man boven, en we zijn hem in huidige
gedaante, spreken met zijn geliefde van jaren terug, terwijl we ook
het doen en laten van het hedendaagse koppeltje zien. Gedurende de
volledige prent krijgen we te maken met deze samensmeltingen van
twee werelden. Het zijn die momenten die je meer vertellen over het
verleden – net als Jean-Pierre Jeunet met ‘Un long Dimanche de Fiancailles’ verkiest
ook Ozpetek om de beelden te laten spreken.

Maar in tegenstelling tot Jeunets film, is Finestra geen opbeurend
of lichtvoetig drama, maar een zware, zij het sfeervolle tragedie.
Een vleugje melancholie is nooit veraf, en dat is voornamelijk toe
te schrijven aan Massimo Girotti. Deze acteur stierf kort na de
opnames op 85-jarige leeftijd, maar met ‘Finestra’ liet hij een
waardig afscheid na. Zijn optreden is er eentje uit de oude doos:
zonder veel te zeggen, vormt hij toch een drijvende kracht. Het
zijn de kleine subtiliteiten die het ‘m doen. Girotti is net als
zijn personage een man op leeftijd, iemand die al vele watertjes
doorzwommen heeft en daardoor de wijsheid in pacht heeft. Combineer
dat met het tegenspel dat hij krijgt van Mezzogiorno, die een
kwetsbare, maar immer vastberaden vrouw neerzet, en je krijgt een
zeker tijdloos karakter. Er zal altijd een oudere en een jongere
generatie zijn, beiden zullen met dezelfde problemen te kampen
krijgen – je zou dan ook goed gek moeten zijn om geen raad aan te
nemen van iemand die het allemaal al heeft meegemaakt. Wat
Mezzogiorno’s prestatie nog opmerkelijker maakt, is dat ze erin
slaagt de sympathie van het publiek te winnen. Er is geen
duidelijke reden voor het schijnbaar falen van haar huwelijk, en
toch tracht ze geluk te zoeken bij een ander. Niet bepaald een
gegeven om je geliefd te maken, en toch, door de dialoog, de kleine
nuances, kunnen we ons inleven in haar situatie.

‘La Finestra di Fronte’ is een spiegel van de maatschappij. Zonder
dat er duidelijke redenen voor zijn, is de hedendaagse mens steeds
op zoek naar manieren om zijn geluk in te ruilen voor dat van een
ander. Het beetje tegengas dat gegeven wordt door Ferzan Ozpetek is
dan ook een aardige verrassing. Zonder ooit de overdramatische of
zeemzoeterige toer op te gaan, levert hij een diep menselijk drama
af, dat de tand des tijd kan doorstaan.

http://www.sonyclassics.com/facingwindows/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + twintig =