ME :: The Wagon Fair

Met The Wagon Fair brengt ME een wondermooi kleinood uit dat nauw aansluit bij wat At The Close Of Every Day voort placht te brengen. Bijna hoopvol berustend gaat dit album rechtstreeks naar het hart in deze donkere herfstdagen.

Minco Eggerman oftewel ME is één van de beide namen achter At The Close Of Every Day. Met The Wagon Fair brengt hij zijn eerste soloalbum uit. Het album neemt naar eigen zeggen onder andere het beruchte Rumspringaritueel als uitgangspunt: hierbij worden de Amish-jongeren gedurende enkele dagen aan alle verlokkingen van de buitenwereld blootgesteld waarna ze de vrije keuze krijgen de wereld in te stappen met al zijn verlokkingen, dan wel zich te laten dopen binnen de Amish-gemeenschap.

Eerste nummer “Way Out Of Hell” klinkt onmiddellijk bekend in de oren: de breekbare stem van Eggerman haal je er zo uit. Opvallend is evenwel de piano die naar de voorgrond treedt. “How Many Times” heeft een opvallend vrolijk ritme dat wonderwel samengaat met de eerder slepende zangstem van Eggerman, die hier trouwens ondersteuning krijgt van de heldere stem van Lydia Wever. De schone en het beest, een beproefd recept maar het werkt eens te meer. Ook in “I Know This Much Is True” is ze van de partij maar geeft Eggerman voor de eerste maal zijn eigen stem voldoende vrijheid om ook de hogere regionen op te zoeken. Ook in songs als “See Me Through” en “Your Time Will Come” horen we ME een hogere toon aanslaan.

”Life At Zimmermans”, “Rumspringa” en “300 Years” zijn de drie instrumentale nummers op het album. Ook zonder stem weet Eggerman zijn stempel te drukken op de songs, zij het dat hij in “Rumspringa” de stem weliswaar gebruikt maar dan ook letterlijk als een instrument dat louter klanken voortbrengt. Het spaarzaam omspringen met het instrumentarium lijkt een handelsmerk van ME te zijn: vaak krijgen één of twee instrumenten de kans naar de voorgrond te treden in de songs.

The Wagon Fair heeft een heel typerende sound die reeds bij het eerste nummer vastligt. ME neemt zijn luisteraar van bij de eerste noot mee om hem of haar een half uurtje later terug los te laten in een wereld die niet zozeer warmer of hartelijker geworden is, maar wel ééntje waar de kleine dingen net dat ietsje zichtbaarder zijn voor wie zijn ogen en hart er voor openstelt. Hoewel de songs beïnvloed zijn door een documentaire over de Amish, vinden wij er eerder intimistische songs over liefde in terug. Of wat denkt u bij titels als “Could I Bring You Back” of “For Those Who Died Of A Broken Heart”?

Fans van At The Close Of Every Day kunnen op beide oren slapen: de typerende, breekbare sound wasemt doorheen het hele album. En toch is dit een persoonlijk album van Eggerman geworden. Evenzeer door melancholie getekend als anders geeft Eggerman zijn songs niet alleen meer ademruimte maar weerklinkt in het album een soort vreugde of berusting — we zijn er nog niet uit — die rechtstreeks naar het hart gaat.

The Wagon Fair behoort tot die kleinoden die we bij tijd en stond, als het ons allemaal wat te moede wordt, tot ons laten komen. Het vult onze harten niet met vreugde maar het zalft en troost. Soms is dat alles wat een mens verlangt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − 8 =