Underground Classics Vol. 1 :: New York Soulful Vocals & Detroit Deep House Classics

Funky Chocolate, Discograph 2004
Bang!

“Hoe krijg je een publiek, hoofdzakelijk bestaande uit zwarten en
homoseksuelen zover dat ze zich een hele avond lang de benen
vanonder het lijf dansen?” vroegen enkele DJ’s zich af, begin jaren
tachtig. Het antwoord was eenvoudig: neem gelijke porties
Philadelphia-soul en disco en roer daar een brik Europese
synthesizermuziek door (bij voorkeur van de merken New Order, Yello
of Kraftwerk). Speel deze mix af aan een snelheid van 120 BPM, voeg
er een zware basdrum, een pompende baslijn en een sissende hi-hat
bij en werk tot slot af met drumcomputerbreaks en eventueel een
stamsample.
Eén van de eersten die dit recept uitprobeerden was Frankie
Knuckles, discjockey in de befaamde Warehouse-club in Chicago.
Meteen was een nieuw genre geboren: house. Ook op andere plaatsen
in de Verenigde Staten werd op dat moment geëxperimenteerd met
dezelfde ingrediënten: niet alleen in de New Yorkse disco- en
soulclub Paradise Garage (vandaar dan ook de house-variant – u
raadt het nooit – garage…) én in mo(tor)town Detroit wist
men met succes de juiste mix te vinden tussen bovenvermelde
stijlen.
Wat er sindsdien allemaal onder de noemer (acid) house de wereld
werd ingestuurd, heeft het genre ontegenzeglijk serieus in
diskrediet gebracht; het heeft er zelfs voor gezorgd dat heel wat
mensen hun leven lang afkerig zullen blijven van alles wat maar van
ver ruikt naar dansmuziek. Daarom kan het eens geen kwaad eventjes
de geschiedenis in te duiken en even te kijken (en vooral te
luisteren) naar hoe house nu echt hoort te klinken. Want in de
States wordt die op sommige plaatsen nog steeds geproduceerd op
grootmoeders wijze.
Vreemd genoeg is het geen Amerikaan die ons de weg wijst, maar een
Fransman. Hij noemt zichzelf Funky Chocolate, is producer, dj en
labelbaas, én bevriend met alle grote namen van de underground
house scene
. Op deze compilatie worden al die namen bij elkaar
gebracht. Sommigen onder hen boekten in het verleden succes bij een
iets breder publiek, anderen blijven (alsnog) steken in de
underground.
Nog een vaststelling: de bakermat van de house, Chicago, wordt hier
op het eerste gezicht helemaal overgeslagen, toch staan er wel
degelijk muzikanten op die uit Chicago afkomstig zijn, maar
intussen uitweken naar New York of Detroit. (Ook al staat deze
laatste eerder bekend voor haar techno-scene.)
De front-cover van de cd belooft ons werk van Masters At Work (op
deze plaat heten ze Kenlou, ofte Kenny Dope en Little Louie Vega),
King Britt, Norma Jean Bell (saxofoniste, zangeres, producer én
ex-lid van Frank Zappa’s tourgroep), Nick Holder en Osunlade. Deze
laatste moet waarschijnlijk ergens tussen de groeven van de plaat
gesukkeld zijn, want we vinden hem nergens terug op de tracklist
(wel in de credits). Andere kwetterende housemussen op deze Vol. 1
zijn Rick Wade, Sylk 130, Tortured Soul, Braxton Holmes, Kenny
Dixon Jr., Mike Huckaby en Funky Chocolate himself.
‘Undergound Classics’ is een leuke schijf geworden, weliswaar
zonder uitschieters of uitschuivers. Het is geen plaatje om rustig
thuis te beluisteren; we raden u dit dan ook ten zeerste af. Dit is
een schijf die u moet spelen in het gezelschap van vrienden, op een
wilde fuif, zo één waarop u zonder gevaar op gezichtsverlies bij
voorkeur een afropruik draagt, een broek met olifantenpijpen en een
hemd met lange tippen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − 10 =