Coverplaten, je kan er hele popencyclopedies mee vollullen. Moet de
genaamde Yasmine voor de rechter worden gedaagd wegens verkrachting
van het oeuvre van de heer Cohen, Leonard? Moet een gemarineerde
brulboei zoals Joe Cocker, wiens enige verdienste het aan flarden
brullen van andermans songs is, geïnterneerd worden? Moeten al die
balorkestjes, die Vlaamse kermissen en biertenten afschuimen met
hun oeuvre van medleys en evergreens, verzameld worden in de
Dossin-kazerne en vervolgens weggevoerd naar andere oorden, waar
andere geluidsnormen worden gehanteerd?
ceuvvers, zoals onze Vlaamse zangers dat zo schoon zeggen.)
Er is echter nog steeds een hemelsbreed verschil tussen iets
schaamteloos naspelen en een zogeheten “interpretatie” van een
bestaand nummer. Ook in de zogeheten alternatieve muziek wordt er
tegenwoordig danig op los gecoverd. Haast gelijktijdig brengen Paul
Weller en Greg Dulli a.k.a. The Twilight Singers een plaat uit met
interpretaties van enkele songs die hen na aan het hart
liggen.
Wat is nu het beste? Nummers naspelen zonder er een eigen draai aan
te geven, of verschillende songs van divers pluimage helemaal naar
je hand zetten zodat ze klinken alsof je ze zelf hebt gecomponeerd?
We zijn er na beluistering van ‘She Loves You’, de coverplaat van
The Twilight Singers nog niet helemaal uit.
Elf covers (of interpretaties, zo u wil) staan er op ‘She Loves
You’. Behalve de reguliere Twilight Singers schuift ook drinkebroer
en bloedbroeder Mark Lanegan op
vijf songs mee aan. Soms geeft dat magie, maar soms doet het ons
ook wat denken aan ‘It’s A Wonderful World’, zoals dat vorig
decennium schabouwelijk vals werd ingezongen door Nick Cave en
Shane McGowan.
Er staan heel wat nummers op ‘She Loves You’ die Dulli zo naar zijn
hand zet dat je er het origineel bij vergeet. Jammer genoeg kan dat
niet van elke song gezegd worden. Opener ‘Feeling of Gaze’
(origineel van Hope Sandoval) is nochtans raak, een doelpunt in de
eerste minuut, waardoor je als luisteraar iets meer ontspannen kunt
gaan luisteren in plaats van nagelbijtend te wachten op het eerste
hoogtepunt. Meteen weten we weer waarom we destijds zo wild waren
van de Afghan Whigs: die typische, hese stem, die telkens net
(niet) de juiste toonhoogte vindt, en die onderhuids broeiende
spanning. Nummer twee, Martina Topley Birds ‘Too Tough to Die’ valt
onder de noemer ‘aardig’, maar vervalt in het niets bij
hoogtepunten ‘Hyperballad’ (Björk herkent haar eigen kind niet
meer) en ‘What Makes You Think You’re The One’ (eat your heart
out, Fleetwood Mac!), twee songs (pardon, interpretaties) die
als reusachtige twin towers boven de rest uitsteken. (Met
‘Please Stay (Don’t Go Away’) van Marvin Gaye als een stevig
gefundeerd Pentagon op de derde plaats.)
Over de keuze van de covers kan urenlang geredetwist worden, zeker
wanneer u Afghan Whigs of The Twilight Singers al een paar keer aan
het werk hebt gezien en weet dat Dulli meestal geen voor de hand
liggende songs covert. Daarom is het ook heel erg jammer dat
bepaalde songs echt niet blijven hangen en soms zelfs banaal
klinken. Hij heeft in het verleden genoeg dingen geïnterpreteerd
die op deze plaat de plek hadden kunnen innemen van ‘Real Love’
(bekend van Mary J. Blige), Billie Holliday’s ‘Strange Fruit’ en
‘Hard Time Killing Floor’ van Skip James. Wat we daarentegen wel
weer fijn vinden, zijn ‘A Love Supreme’ (Coltrane), ‘Summertime’
(Gershwin) en traditional ‘Black is the Color of My True Love’s
Hair’ (u weet wel, het slaapliedje dat gaat van “Hush, little
baby, don’t you cry“, maar hier veeleer bedreigend dan
troostend klinkt).
