Kings Of Convenience :: Riot On An Empty Street

Echt waar, we hebben het geprobeerd om dit nieuwe album van Kings of Convenience te haten. God, wat zouden we het een kneuterige zeurplaat willen vinden. Of hoe hard zouden we u willen aanraden om toch liever de back catalogue van Nick Drake te kopen. Edoch, Riot On An Empty Street is prachtig en reeds weken niet van onder onze huid of uit de CD-speler te houden.

De CD-lader schuift dicht en dra zingen twee jonge Noren tesaam "I’ll lose some sales and my boss won’t be happy" over een subtiel gitaartje. Mensen die de dertig al even gepasseerd zijn, menen Simon and Garfunkel (Paul en Art voor de vrienden) te herkennen, maar zoon- of dochterlief corrigeert: het zijn de Kings of Convenience. In 2001 nam de hype rond hun eersteling Quiet Is The New Loud hoogst irritante vormen aan: een intimistisch plaatje van opgeschoten tieners uit het land der fjorden werd her en der tot nieuw geluid van een generatie gebombardeerd. Gedaan met dreunende gitaren en krijsende zangers: akoestische instrumenten, lieflijke close harmony gezangen en van verlegenheid wegzwevende teksten zouden het nieuwe ding worden.

In de tijd tussen die twee albums woekerde de punkpop rustig verder, en passant versterking krijgend van garagerock. De nu-metal kwijnde echter gelukkig weg richting gesubsidieerde instellingen voor tienerpijnen. Kings of Convenience, Erlend Oye en Eirik Glambek Boe (trek gerust zelf de schuine streep door de eu’s) deden intussen rustig andere dingen. De eerste maakte een zeer fijne plaat met hippe electronicaknutselaars en DJ’de hier en daar, terwijl de tweede zijn diploma psychologie haalde. Op de hoes van dit nieuwe album zitten ze gezellig te schaken in een alleraardigst ogende woonkamer met een al even aardig ogende deerne op de achtergrond.

We worden waarlijk poëtisch van zoveel retroschoonheid. Maar retroschoonheid betekent ook nogal eens nostalgie en melancholie en onder het zacht glinsterende oppervlak gaan ook hier enkele angels schuil. Sinds we te oud geworden zijn voor Alfred Jodocus Kwak hebben we strijkers niet meer zo vrolijk weten huppelen en waggelen als op "Stay Out Of Trouble", maar het nummer gaat intussen wel over een verloren gegane liefde. Riot On An Empty Street gaat zowat constant over verloren gegane liefdes en elders is er het leven waar ze geen snars van begrijpen.

Als Fred Durst daarover zingt, krijgen we een onweerstaanbare drang om hem een opblaaspop in zijn strot te rammen, maar in dit geval geraken zelfs de immens stoere bikers van de Goddeauredactie ontroerd. Oye en Glambek Boe zingen gelaten over wat het leven al eens minder leuk maakt en schrijven er zacht wiegende melodietjes bij. De vrouw van je dromen heeft gisteren voor de zoveelste keer gezegd toch liever vrienden te blijven en de regen klettert tegen de ruit, maar binnen schenkt een goede vriend je een flinke kop thee in om de kater de verdrijven: dat gevoel. Vroeger hoorde daar een CD van Nick Drake bij, nu ook Riot On An Empty Street. Binnenkort overigens ook te vinden in uw favoriete eindejaarslijstjes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + twaalf =