Dance is in, en daarom wil iedereen die van ver of van dichtbij
iets te maken heeft met het genre zijn patatje meesteken. Vorige
week werd in deze kolommen de tweede full-cd besproken van
producer/DJ Dimitri From Paris,
deze week komt een ander groot kanon van de Franse dance-scene aan
de beurt: Gilbert Cohen. Deze naam zegt u waarschijnlijk niks, maar
het zij u vergeven: Gilbert is namelijk cameraschuw (nog schuwer
naar het schijnt dan Rollo van Faithless), maar niettemin een héél
belangrijke monsieur voor de Franse dance-scene.
Het succesverhaal begint in 1996. Cohen, op dat moment nog
radiomaker, krijgt aan de lopende band demo’s toegestuurd van
veelbelovende artiesten. In plaats van al dat jonge talent te
grabbel te gooien voor de grote platenmaatschappijen, richt hij
zijn eigen label op: Versatile Records. De eerste release wordt in
alle opzichten een gigantisch succes: de ‘Picnic Attack EP’ van
I:Cube.
Gilb’r beperkt zich niet tot één strekking in de dance: in zijn
radioshows komen zowel drum’n’bass, funk, soul, nu jazz, breakbeat
en house aan bod, en het zijn ook artiesten uit deze genres die aan
de bak komen bij Versatile Records. Materiaal genoeg in huis om
zelf eens iets leuks te doen, moet Cohen gedacht hebben, en hij
zette zich achter de decks om uiteindelijk met deze “dj-set” voor
de dag te komen. Behalve heel veel kweek uit de eigen stal (I:Cube,
Chateau Flight, Future Beat Alliance) komt hij ook nog met erg
originele gasten voor de pinnen (ons aller Sébastien Tellier!!! Michel
Houellebecq!!!) en redt hij onder andere Elecktroids en White Noize
van de vergetelheid.
Moeten we een gat in de lucht springen met deze zogenaamde mixtape?
Niet echt. Het bandje meteen weer naar de prullenmand verwijzen
lijkt me dan ook weer iets te drastisch. Op de veertien tracks
afzonderlijk valt immers niks aan te merken. Alleen mist het geheel
iets. Het is een compilatie die me een beetje doet denken aan de
nationale voetbalelf van Nederland: heel veel talent maar geen
ploeg, geen visie, geen lijn en dus niet efficiënt.
Het begint nochtans niet onaardig met I:Cube, Joakim en Elektroids,
daarna wordt echter alle vaart uit de plaat genomen door (de eerste
bijdrage van) Chateau Flight. Pas wanneer de plaat over de helft
zit, wordt er eindelijk een tandje bijgestoken en drijft Gilb’r het
tempo weer op. Jammer genoeg is de rek er dan uit, en dan wordt het
heel gevaarlijk benjispringen natuurlijk!
