Kings of Convenience :: Riot on an Empty Street

Aaaaahhh… Een plaat opzetten van Kings of Convenience, het is
zoiets als na een lange wandeling door de winterkou een warme kroeg
binnenstappen en je met een warme choco naast de kachel nestelen.
Nadat de Noren Erlend Øye en
Eirik Glambek Bøe drie jaar geleden met hun eersteling ‘Quiet is
the New Loud’ haast persoonlijk verantwoordelijk werden gesteld
voor de new acoustic movement, komen ze eerder onverwacht –
en na een dozijn tussenstations en omwegen – met een opvolger voor
de dag. En dat terwijl ik dacht dat Øye nog wel een tijdje in het
dance-wereldje zou vertoeven. Maar nee, zijn kompaan Glambek Bøe
heeft intussen zijn universitaire diploma (psychologie) op zak, dus
was er geen geldige reden meer om niet samen de studio in te
duiken.
Wie de hoesjes van ‘Quiet is the New Loud’ en deze tweede cd naast
elkaar legt, zou echter kunnen denken dat er in de loop van die
drie jaar niks veranderd is. Dezelfde twee nozems van weleer zitten
te schaken; in hun gezelschap bevindt zich weer zo’n aardige dame –
type laatstejaars rechtenstudente – waar beide heren allicht een
oogje op laten vallen, weliswaar wanneer hun partijtje schaak erop
zit.
Muzikaal is er ook niet zoveel veranderd. Øye weet zijn zaakjes
blijkbaar goed gescheiden te houden, want geen microseconde op deze
plaat verraadt waar hij de afgelopen jaren mee bezig is geweest. Je
weet als luisteraar op voorhand perfect waar je aan kan verwachten:
loepzuivere, glasheldere, melodieuze, harmonieuze, rustige songs,
met tweestemmige vocalen en bitterzoete teksten. Vernieuwing is
hier uiteraard zeer ver te zoeken, want wat doen de Kings anders
dan Simon & Garfunkel of Nick Drake dertig jaar geleden?
‘Riot on an Empty Street’ is dan ook erg low-profile, in dit
geval dus helemaal niet te verwarren met lo-fi. Bøe en Øye leveren
hier twaalf parels af; soms alleen met akoestische gitaar, dan weer
geruggensteund door piano, strijkers, drums en upgrade bass.
De opmerkelijkste bijdrage aan deze plaat is echter die van de
Canadese zangeres Leslie Feist, die twee songs van een jazzy en
bluesy toets weet te voorzien. (Haar debuutplaat verschijnt één
dezer trouwens in het Verenigd Koninkrijk).
Dit is de ideale cd om te beluisteren op een luie zonnige zomerdag,
zo net na de middag, tijdens de siësta, maar ook des winters, bij
een gezellig knetterend haardvuur.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 5 =