Hitch :: Trails Are Ablaze

Het Kortrijkse Hitch had de eer om voor At The Drive In te openen net voor zij met Relationship Of Command doorbraken. Of Trails Are Ablaze voor hen eenzelfde succes zal baren, durven we te betwijfelen maar dat Hitch klaar is voor het grotere werk, hebben ze bewezen.

Hitch timmert al tien jaar aan de weg en tekende voor dit derde album bij het Gentse Kinky Star. De groep startte als een doorsnee hardcore band om muzikaal verder te groeien en weg te drijven van de oorspronkelijke hardcorescène. Hoewel de emocore-invloeden nog steeds door de nummers doorschemeren, heeft het album een volwassen sound die we gemakshalve ergens tussen het stevigere gitaargeweld en emocore plaatsen.

Zo refereert "Last Night My Head Died" vaagweg naar Fugazi maar weet Mich met zijn ijle zangpartij de song een onaardse sfeer mee te geven. Het instrumentale "Pendulum" duurt maar een korte veertig seconden en sluit naadloos aan bij "Last Night My Head Died". "Opposites Direct" heeft een afgesneden ritme waarboven Mich zijn tekst lijkt af te snauwen. Sommige nummers spelen leentje-buur bij Girls against Boys zonder echter hun eigen identiteit uit het oog te verliezen. Zo weten "Minus Ratio", gedragen door een speelse bas, en vooral "A Simple Plan", met een drummer die zijn drumslagen als mokers laat neerkomen, onmiddellijk een goedkeurend headbangen te ontlokken.

De instrumentale nummers "Pendulum", "Blurring The Lines" en Radiaton Winter" zijn knappe sfeerstukjes die als adempauze kunnen fungeren tussen de hardere nummers door. Vreemde eend in de bijt is het eveneens instrumentale "Mount Vernon" dat er stevig tegenaan gaat en een duel tussen de drie muzikanten lijkt weer te geven. Zeven minuten lang weten ze de aandacht van de luisteraar vast te houden. Het meest intrigerende nummer is echter wel "Killing The Midnight Choir" dat opent met sfeergeluiden om langzamerhand de verschillende instrumenten naar voor te laten treden. Na een dikke drie minuten zet de zang zachtjes in met een korrelige stem. Een voorzichtige gitaaraanhaal doorbreekt de sfeer nu en dan. Het nummer barst na een vijftal minuten pas echt los. Zonder meer het sterkste nummer op het album.

Trails Are Ablaze is een knappe plaat geworden waar de gitaar zonder meer centraal staat. De emocore-invloeden zijn nog steeds hoorbaar maar het album zou ook de liefhebber van het betere en stevigere gitaarwerk zeker moeten behagen. In 1995 bracht het licht geniale Kosjer D hun eerste album uit op Pyhrrus records. De groep kende echter te weinig succes en zou overgaan in Reiziger en tenslotte Confuse The cat. het zou jammer zijn mocht Hitch eenzelfde lijdensweg moeten ondergaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 14 =