Hitch :: Clair.Obscur

Nuancering is nooit de eerste zorg geweest van Hitch, althans niet op muzikaal vlak. Het Kortrijkse trio zweerde de voorbije vier platen bij het betere hardcore/emo-geweld dat school gelopen had bij Fugazi en andere DC-bands. Ook zijn vijfde plaat, enigszins enigmatisch Clair.Obscur gedoopt, is van hetzelfde laken een pak.

Maar waarom sleutelen aan een formule die quasi perfect is? Hitch is er de band niet naar om opeens op de wagon van postpunk of eighties crap te springen. Bovendien lieten de voorbije twee platen een band horen die wist hoe hij zijn gekende hardcore met de nodige rockelementen diende te injecteren om een breder publiek te bereiken en dat zonder de oude fans voor het hoofd te stoten. Op dat vlak is het met Clair.Obscur doodeenvoudig niet anders: de nodige adrenalinestoten worden uitgedeeld in handig verpakte, venijnige rocksongs zonder al te veel poeha.

Laat "art nouveau" maar door de boxen knallen met de honger van een jonge beeldenstormer en kies bij "Carbon Wheels" voor afgemeten drums en kortgebonden gitaren alvorens met "We Are All Wrong" voorzichtig wat meer melodieuze elementen toe te laten. Een verrassing is het niet voor wie de band of het bredere genre kent, maar daar maalt niemand om. Vooral niet wanneer een track als "Chocking On Air" zich aanbiedt en iedere kritiek de adem beneemt.

"This Is Where It Ends" is een valse sleper die zijn agressie onderhuids borrelen laat en pas met "Dirty Trixxxxxx" de teugels viert, opnieuw een snedige hardcoretrack met kurkdroge drums en versgeslepen gitaren. Toch moet de song de duimen leggen voor het opgefokte "Dance Dance Dance" dat hyperactieve zenuwpezen een nummer aanbiedt dat mee resoneert op het tempo van hun tremors en even abrupt ophoudt als een gedachte van voormalig president George W. Bush jr.

Op "The Day Kid C Bit The Dust" gooit de groep alle zang overboord en kiest in ruil daarvoor voor een vreemd gebrachte monoloog die wonderwel past bij vooruitrazende song. Met "Old Modena", "Burn This Place" en "The Paper Beast" worden de oude getrouwe manier van spelen nogmaals van stal gehaald. Wie de voorbije twee platen en de vorige nummers wist te pruimen, mag deze songs preventief in de armen sluiten. Het eindigt zoals het begon.

In se valt er weinig te zeggen over Clair.Obscur, de plaat past uitstekend in een rijtje van toegankelijke(re) hardcoreplaten dankzij het snuifje rock en pop dat nergens goedkoop of berekend klinkt. Hitch verlangt er niet naar om een genre uit te vinden of de bakens te verzetten. Het grote verschil met de vorige platen ligt niet in de muziek maar in de stem van zanger Mich. Veel meer dan op het oudere werk, durft hij verschillende zangstijlen aan, waarbij Lee Ranaldo (Sonic Youth) meer dan een toevallige invloed moet geweest zijn.

Clair.Obscur zweert bij beproefde technieken, gekende elementen en vertrouwde stijlen. De val van generische songs en inruilbare nummers ligt dan ook voor de hand. Maar het is hier dat Hitch zich laat opmerken door resoluut voor klasbakken te kiezen die het verschil niet in het experiment maken maar wel in de aflevering. is een plaat die af is en van de eerste noot tot de laatste drumslag de luisteraar bij de les houdt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − drie =