múm + Animal Collective


16 april 2004
AB, Brussel

Twee dingen doen mijn hart sneller slaan: het bericht dat er een
nieuwe cd gaat verschijnen van één van mijn favoriete artiesten, en
de aankondiging dat één van mijn hartendieven naar ons land komt
voor een optreden. Wanneer die twee gebeurtenissen samenvallen, dan
begint er een rood lampje te flikkeren, en leg ik het
telefoonnummer van mijn hartspecialist al klaar, voor het geval het
me allemaal te veel zou worden.
In 2004 gebeurde het tot dus ver twee keer dat een nieuwe cd en een
optreden in dezelfde periode vielen: in februari was er de nieuwe
Air, gevolgd door een slap optreden in het Koninklijk Circus. Een
goeie week geleden verscheen Summer
Make Good
, het derde album van de IJslandse godenkinderen van
múm, vorige week vrijdag streken zij neer in onze hoofdstad, om hun
uitstekende cd voor te stellen aan een uitverkochte Ancienne
Belgique.
Mijn avond begon eerlijk gezegd niet al te best. Doordat de
Haachtstesteenweg was opgebroken moest ik via een andere weg het
centrum van de stad zien te bereiken. Resultaat: een halfuurtje te
laat in de zaal, waar ik nog net de laatste seconden kon meemaken
van voorprogramma Animal Collective. Eén ding vond ik in
deze nogal bizar, namelijk het feit dat overal stond aangekondigd
dat de festiviteiten zouden aanvangen om 20.00u., in werkelijkheid
was het elektronica-duo al om 19.40u. begonnen én waren zij op hun
beurt reeds voorgegaan door een DJ.
Múm speelde in de grote zaal van de AB, toch was dit een
zittend optreden. Voor deze gelegenheid had men dus ‘den tribun’
opgesteld. Je deed er dan ook goed aan de hele avond op je stoel te
blijven zitten, want opstaan was plaats afstaangaan. Drinken en
roken waren verboden in de zaal, daar werd zeer streng over
gewaakt. Blijkbaar had men zelfs op voorhand verwacht dat de
drankomzet aan de erg lage kant ging zijn, want de bonnetjeskiosk
was de hele avond gesloten.
Maar goed, we gingen voor de muziek van dat wonderlijke groepje,
met haar rare, voor ongetrainde oren eerder ontoegankelijke muziek.
Múm ontoegankelijk? Muzikaal misschien wel, de mensen achter de
muziek helemaal niet. Hoeveel groepen zijn er nog vandaag die, een
halfuur voor het optreden, zelf het podium oprennen om hun
apparatuur op te stellen en aan te sluiten? Hoeveel sterren maken
tijd vrij om, nog steeds vóór dat optreden, eventjes een babbeltje
te slaan met de mensen die hun ‘idolen’ komen gedag zeggen?
Nadat de muzikanten nog even van het podium waren verdwenen voor
een laatste plasje, kon het feestje beginnen. Het publiek – vóór
het optreden nog gezellig keuvelend als een bus bejaarden die zat
te wachten op Jo Vally – werd muisstil van zodra het zevenkoppig
scheepsorkest begon te spelen. Múm, sinds kort dus een trio, werd
bijgestaan door een drummer, een trompettist, een celliste en een
type met heuse Grandaddy-pet die zijn vingers over de snaren van
een Chinese harp liet glijden. Ons voornemen om ons tijdens het
optreden af en toe te concentreren op de afzonderlijke muzikanten,
om even te polsen hoe zij het er van af brachten op hun specifieke
instrument, konden we na een kwartier al meteen weer opbergen. Het
hele concert door was het een over en weer geloop van muzikanten,
die de instrumenten na elk nummertje (soms tijdens de nummers) aan
elkaar doorgaven. Alleen de twee dames uit het gezelschap, zangeres
Kristin Anna Valtsdóttir en celliste Olöf Arnalds, werden daarbij
enigszins ontzien en mochten de hele avond vooraan in het midden
van het podium blijven staan. De vier heren bedienden zich een uur
lang van zowat alles waar muziek en klank uit kwam. Virtuoze
muzikanten waren het niet, die afgelopen vrijdag op de bühne
stonden, maar dat is nu net het leuke aan múm: instrumenten (en het
perfect beheersen ervan) zijn nu eenmaal niet het doel van de band,
maar een middel om zich te uiten en een vehikel om hun verhalen te
vertalen naar muziek. Het was dan ook indrukwekkend om te zien wat
er allemaal op het podium voorhanden was om mee te musiceren:
gitaren, melodica’s, een marimba, xylofoon, zingende zaag, toeters
en belletjes,…
En de muziek die ermee werd gebracht, was nooit minder dan
fantastisch. En organischer dan ooit. Een aantal jaar geleden werd
múm nog beschouwd als een exponent van de Scandinavische
elektronica, vandaag nemen de ‘echte’ instrumenten de boel over.
Wat kregen we vrijdag allemaal voorgeschoteld? Heel veel nieuw werk
uiteraard, uit Summer Make Good.
Ik heb met volle teugen genoten van de muziek, bovendien was het
ook een keer interessant om te zien hoe de nummers werden gespeeld.
En zoals in het voetbal, speelde ook hier iedereen in functie van
het geheel, met geweldig resultaat. ‘Weeping Rock, Rock’, ‘Nightly
Cares’ en ‘Will the Summer Make Good for All of Our Sins’, de
toppers van de cd, klonken live nog zoveel mooier dan op plaat, de
andere nummers evenaarden moeiteloos dat niveau. Wie onze recensie
van Summer Make Good heeft
gelezen, weet dat hun laatste geen vrolijk plaatje is geworden,
maar geen seconde heerste er een begrafenissfeertje op het podium.
Integendeel, af en toe mocht de zon zelfs een keertje schijnen,
zoals tijdens de bisronde, toen het prachtige ‘Green Grass of
Tunnel’ (de IJslandse versie) werd gespeeld. Deze avond kon niet
meer stuk, moe maar tevreden (en met ons hoofd in de wolken)
keerden we dan ook naar huis terug…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × drie =