S.W.A.T.




Alwéér een bewerking van een oude tv-reeks? Jawel, alweer een
bewerking van een oude tv-reeks, maar ditmaal is de kans klein dat
u daar erg veel last van zult hebben, aangezien ‘SWAT’ zelfs in de
VS maar weinig brokken maakte toen de serie werd uitgezonden in de
jaren zeventig. Ik ben er niet zeker van of de Vlaamse of
Nederlandse televisie het ooit heeft uitgezonden, maar zelfs als
dat wel het geval is, zal het doelpubliek van de film –
twaalfjarigen en daaromtrent – daar weinig van merken. ‘SWAT’ biedt
ons niets dat we niet eerder hebben gezien – stoere flikken in een
op gigantische oceanen van testosteron drijvende plot – maar doet
wat het doet op een effectieve manier, en speelt zonder enige
poespas op de doelgroep in. Ik veronderstel dat dat een zekere mate
van respect verdient.

SWAT staat voor “Special Weapons And Tactics”; een
elite-afdeling binnen de politie, die het zware werk mag komen
opknappen wanneer de gewone flikken het niet meer zien zitten.
Gijzelsituaties. Terrorisme. Dat soort van zaken. Colin Farrell
speelt agent Jim Street (weer zo’n typische, willekeurige
filmnaam), die na een uit de hand gelopen actie wordt gedegradeerd
tot dienst in het wapenkot. Zijn partner, die in dezelfde zaak
betrokken was, neemt ontslag. Enkele maanden later wordt Sergeant
Hondo Harrelson (Samuel L. Jackson) echter ingehuurd om een
speciaal SWAT-team op poten te zetten onder zijn eigen leiding, en
hij kiest Street uit als z’n secondant, zeer tot het ongenoegen van
Captain Fuller, hun beider baas die, zoals het hoort in dit soort
cinema, uiteraard een potloodlikkende lul is die nog nooit van
achter z’n bureau is gekomen en als voornaamste functie heeft onze
helden tegen te werken.

Rond diezelfde tijd wordt een internationaal gezochte gangster
(gespeeld door Olivier Martinez), domweg opgepakt voor een gebroken
achterlicht. Eens bekend is geworden wie ze in de cel hebben
zitten, wordt het noodzakelijk om de beste bescherming in te huren
voor zijn overplaatsing naar een maximum-beveiligde cel. Het
SWAT-team van Jackson en Farrell, uiteraard. Het spreekt voor zich
dat het gevangenentransport niet van een leien dakje zal gaan.

‘SWAT’ is in feite één lange rekruteringsspot voor de politie in
het algemeen en de SWAT-divisie in het bijzonder. Zoals u had
kunnen verwachten, is dit één van die films waarin alle personages
de hele tijd staan te zweten, een doodserieuze uitdrukking op hun
gezicht, hun afgetrainde lichamen gehuld in coole uniformen of
witte onderhemdjes. Alles aan deze film, inclusief het éne
vrouwelijke personage (gespeeld door Michelle Rodriguez, uit
‘The Fast and The Furious’), straalt
een onverholen, ongegeneerde mannelijkheid uit, hetzelfde soort
machismo dat prepuberale jongetjes imiteren tijdens de speeltijd op
school. U kent dat soort cinema wel: de personages leiden hun leven
tussen twee afgemeten one-liners door, hun geweren constant op
schouderhoogte en dat fotogeniek zwetende gezicht erboven, terwijl
ze voorzichtig om de hoek van een duistere gang komen gluren, op
hun hoede voor de moordenaar die erachter zou kunnen staan.

Dat is dan ook wat ‘SWAT’ is: het is jongetjescinema, een film
voor twaalfjarigen. En op dat niveau werkt het, veronderstel ik.
Wat de actie betreft, deed ‘SWAT’ me in ieder geval op een niet
geheel onaangename manier denken aan de actiespektakels uit de late
jaren tachtig, vroege jaren negentig, in plaats van de orgieën aan
explosies de we laatste paar jaar op ons brood hebben gekregen. Ook
deze film begint en eindigt met het geknetter van geweren en
pistolen, maar alles wat de personages hier doen, lijkt misschien
nog net, eventueel, als het dan echt moet, mogelijk te zijn. De
achtervolgingen en vechtpartijen die we hier te zien krijgen,
hebben nog een bepaalde mate van geloofwaardigheid, ze zijn
gegrondvest in de realiteit – de wetten van de fysica en
zwaartekracht worden ongetwijfeld hier en daar een beetje
uitgerokken om de film een comfortabel plaatsje te geven, maar er
zit nergens een moment tussen waarop we de werkelijkheid helemaal
vaarwel zeggen.

De “gung ho”-mentaliteit van ‘SWAT’ maakt daar ook deel van uit.
Aan het einde van de film, rijdt de eenheid terug naar huis,
wanneer er een oproep binnenkomt van een overval. Farrell bekijkt
Jackson veelbetekenend. Zegt Jackson: ‘Wel, officieel zat onze
dienst er 12 uur geleden al op, maar what the hell?” Dàt is
de logica die de personages van dit verhaal erop nahouden: ze zijn
helden, en ze wéten het, en ze genieten ervan. Net zoals spelende
jongetjes tijdens de middagpauze ervan zouden genieten. Die willen
ook niet dat de fantasie eindigt, die denken ook niet aan
ophouden.

Colin Farrell speelt deze rol duidelijk om z’n populariteit bij
het grote publiek op peil te houden. Dit soort van film is een
perfecte gelegenheid om je gezicht nog eens te laten zien zonder
extreme reacties uit te lokken naar positieve of negatieve kant.
Honderd anderen hadden zijn rol net zo goed kunnen spelen, maar dat
neemt niet weg dat hij zich hier met schijnbaar moeiteloos
professionalisme uit de slag trekt. Samuel L. Jackson heeft z’n
nummertje van “badass motherfucker” ondertussen ook al wel
een aantal keer gedraaid, maar hij lijkt zich zelf wel te amuseren,
en wie zijn wij om daar bezwaar tegen te hebben?

Goeie cinema kun je ‘SWAT’ bezwaarlijk noemen – het scenario
bulkt van de clichés en regisseur Clark Johnson heeft een
eigenaardige voorliefde voor helikoptershots, waarbij rechtstreeks
naar beneden wordt gefilmd. Waar die shots voor nodig zijn, mag u
mij altijd komen vertellen als u het weet. Maar het bevat wél een
enorme energie, de film is niét ergerlijk, zelfs niet voor wie geen
fan is van het genre, en mijn buurjongetje zal dit ongetwijfeld
gewéldig vinden.

http://www.sonypictures.com/homevideo/s.w.a.t./index.html

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + zestien =