Het ergste dat een onbekende, maar ambitieuze band kan overkomen? Nooit doorbreken. The next worst thing? Doorbreken met het meest onrepresentatieve liedje uit hun repertoire. En dit laatste kan men niet geheel correct over Nada Surf zeggen.
Toegegeven, het contrast tussen de plotse hit "Popular" van enkele jaren geleden en Let Go, hun nieuwste album, is erg groot. Maar destijds was Nada Surf wel degelijk wat "Popular" was. Alleen zijn ze dit nu niet meer. De ongestructureerde en teen-esque songs van toen werden ingeruild voor kalmerende en inzichtelijke nummers. En dat noemen we "volwassen worden".
Let Go is een kroniek: een erg persoonlijke weergave van een levensfase. Een fase ergens tussen puberteit en volwassenheid. De drie mannen van Nada Surf bevonden zich bij het maken van deze plaat ergens in de "bijna volwassenheid", zeg maar. Kenmerkend voor die overgang zijn twijfel, desillusie, melancholie, maar ook nieuwe vooruitzichten en frisse perspectieven. Al dit is te horen op Let Go, een uitermate introspectieve plaat
Nada Surf breekt misschien wel met haar muzikaal verleden (teen pop/rock is niet langer aan de orde), maar gevoelsmatig zijn de banden met vroeger nog niet helemaal weg. Op Let Go wordt met weemoed verlangd naar vervlogen tijden. In "Happy Kid" bijvoorbeeld, een nummer dat optimistisch klinkt maar het de facto niet is: "I’m just a happy kid / Stuck with the heart of a old punk / Drowning in my id / Always searching like it’s on junk".
Maar naast die nostalgie wordt er verlangd naar een toekomst. Die tegenstelling is erg opvallend op Let Go, waarvan het grootste deel dan ook handelt over het proberen te vinden van een nieuwe plaats in de wereld, het streven naar een doel en een weg om dat te bereiken. Het prachtig akoestische "Blizzard Of ’77" verwoordt die stroeve zoektocht: "But in the middle of the night I worry / It’s blurry even without light".
Naast deze onderwerpen die typerend zijn voor het "bijna volwassen" tussenstation komt ook het meest tijdloze thema aan bod: de liefde, waarschijnlijk het enige onderwerp dat de mens in elke levensfase bezighoudt. Toch zijn "The Way You Wear Your Head" en "Inside Of Love", de zogenaamde love songs, niet de sterkste op deze cd. Ze raken niet omdat ze niet eigen genoeg zijn, niet specifiek genoeg. Het erg innemende "Killian’s Red", over depressie, zit wel goed: het donkere nummer slaat de spijker immers precies op de kop. Niet vaak wordt de spanning tussen wanhoop en hoop zo accuraat weergegeven ("I almost believed I was dead / There’ll be no more waiting / You’re gonna melt all the ice in our heads"). Het mooiste bewaart Nada Surf tot het laatst. "Paper Boats" is ontroerend in de diepste zin van het woord. Het zes minuten durende epos laat de luisteraar ontredderd achter.
Let Go schijnt een licht op de nieuwe Nada Surf, en doet dat wonderwel. De groep heeft duidelijk haar stijl gevonden: kleuren binnen de lijntjes van de eerlijke emotie en de heerlijke melodie. Bovendien lijkt het alsof we in hun geesten mogen kijken, in hun harten zelfs. En die pure en herkenbare gevoelens vormen uiteindelijk de grootste troef van Let Go.
