David Bowie :: Reality

Voor slechte cd’s van de groten der aarde hebben we hier steeds de mantel der liefde klaarliggen. Aan levende legendes als David Bowie raak je nu eenmaal niet als semi-amateuristisch en jong muziekrecensentje. Gelukkig is deze Reality nogal fantastisch, dus durven wij de recensie wél aan.

Het is oh zo leuk als een muzikale held twintig jaar na zijn hoogtepunt met een album komt dat naast de klassiekers kan staan. Het komt niet veel voor en wij hadden de hoop al opgegeven na de halfslachtige (maar oerdegelijke) Hours en Heathen. Het soort albums dat de gemiddelde veertiger uit nostalgie nog steeds geweldig blijft vinden, ook al ligt er voor de rest nauwelijks nog iemand wakker van. Zie voor halfslachtige oerdegelijkheid vooral ook: Neil Young en de Rolling Stones. Het leek beter om ons geld aan fijne nieuwe dingen te geven. "We lenen het wel eens van een veertiger", kent u die gedachte?

Maar Bowie slaat terug, en hoe! Reality zou wel eens één van de beste albums kunnen zijn die hij ooit geworpen heeft en dat wil wat zeggen. Voor het eerst sinds lang heeft de meest schizofrene aller popsterren eens geen concept of muzikaal uitgangspunt bedacht alvorens aan een nieuw album te beginnen en dat komt de kwaliteit duidelijk ten goede. Toch denk je bij beluistering onwillekeurig terug aan zijn hoogdagen. De titelsong zou zo van (het door Bowie geprodcueerde) Lust for Life van Iggy Pop kunnen komen. "Looking for Water" heeft een heerlijk glam-gitaarlickje dat aan de Berlijnse trilogie doet denken (Heroes, Low en Lodger) en single "New Killer Star" klinkt na twee beluisteringen als een herontdekte Bowieklassieker die ons om welke reden dan ook nooit eerder is opgevallen.

Het jazzy "Bring Me the Disco King" zou in het verleden waarschijnlijk het startpunt voor een nieuw alter-ego en albumconcept geweest zijn, maar sluit nu gewoon het album op grootse wijze af. De George Harrison-cover "Try Some, Buy Some" klinkt — ironisch genoeg — heel erg als Bowie-epigonen Suede en is misschien een beetje het kneusje van Reality. Maar zelfs dat is zeer relatief.

Met dit nieuwe album is de muziek eindelijk nog eens veel interessanter dan het concept en weet Bowie onze aandacht langer dan vijf nummers vast te houden. Mensen die het al twintig jaar met middelmatige ’nieuwe’ Bowies hebben moeten doen, zullen niet weten wat ze horen. Wij twintigers zijn echt wel rotverwend blijkbaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × een =