Tears of the Sun





121 min. / USA

Na het bekijken van de film, heb ik nog steeds geen idee
waar de titel op slaat, maar het klinkt wel lekker pompeus, vindt u
niet? Antoine Fuqua, regisseur van ‘Training Day’, timmert verder aan zijn
carrière met dit militair thriller-drama, en wat we al wisten na
zijn vorige poging, wordt nu nog eens bevestigd: Fuqua kàn filmen,
maar hij zou wel eens mogen leren om de goeie scenario’s van de
slechte te onderscheiden.

Bruce Willis speelt luitenant A.K. Waters, een Navy Seal die in
Nigerië wordt ingezet wanneer daar een burgeroorlog uitbreekt.
Moslim-rebellen hebben de regering overgenomen en de gehele
presidentiële familie uitgemoord. Waters krijgt de opdracht een
Amerikaanse dokter (Monica Bellucci) en enkele katholieke
geestelijken uit hun missiepost in de Nigeriaanse jungle te halen
vooraleer de rebellen hen vinden.

Bellucci is echter niet van plan om te vertrekken zonder haar
patiënten, en voor onze stoere G.I. Joe met het peperkoeken hartje
weet wat hem overkomt, zit hij met zeventig man door de jungle te
trekken, waarvan sommigen nog steeds behoorlijk ziek zijn, anderen
rondlopen met een beenprothese, en nog anderen misschien niet te
betrouwen zijn. Wanneer de hele bende aan het ontmoetingspunt met
de helikopters aankomt, wil Willis aanvankelijk al die arme sukkels
botweg laten staan, en alleen Bellucci meenemen, maar op het
laatste moment laat hij zijn hart spreken. Met gevaar op eigen
leven besluit hij hen te voet door de jungle naar Kameroen te
leiden, ondertussen gevolgd door een horde Nigeriaanse soldaten.
Jawel, mannen doen gekke dingen voor de mooie ogen van een
vrouw.

Bij dit soort film is altijd een oncomfortabel politiek element
gemoeid. Tenslotte zien we alweer een versie van de onverwoestbare,
maar als het erop aankomt toch o zo gevoelige soldaat, die vecht
voor democratie en gerechtigheid, terwijl de Moslims (handige
schurken, tegenwoordig), allemaal sadistische ploerten zijn die
haast beginnen te schuimbekken bij het zien van een
kruisbeeldje.

Dat element is er, het kan niet ontkend worden, maar aan de andere
kant is dit ook een film waarin het woord “Amerika” niet of
nauwelijks valt, en er nooit een wapperende stars ‘n’ stripes te
bespeuren is. Fuqua maakt hier geen film over een nationaal
conflict, het politieke aspect ervan komt nauwelijks aan bod. Waar
hij zich op concentreert, en gelukkig maar, is de simpele situatie
van de personages, die van punt a naar punt b moeten geraken, en
achtervolgd worden door een vijandig leger. Wanneer Bellucci aan
Willis vraagt waarom hij tegen z’n orders inging om de mensen te
redden, steekt hij géén speech af over de American way of life,
maar zegt hij simpelweg dat het al lang geleden was dat hij nog
eens iets goeds had gedaan. Op die manier weet men al te genante
politieke connotaties een hele tijd lang uit de film te
weren.

Fuqua maakt goed gebruik van de setting om een sfeervolle film te
creëren. ‘Tears Of The Sun’ hangt aanéén van de donkere, groene en
grijze kleuren, en zelfs wanneer het niet regent, kun je de
vochtigheid nog steeds in de lucht voelen hangen. De eerste helft
van de film bestaat bijna uitsluitend uit dit soort van atmosfeer,
uit de dreiging dat er uit die duistere en vochtige jungle plots
een horde vijandige soldaten tevoorschijn zal springen. Een
sequens, ongeveer halverwege de film, waarin Willis en zijn mannen
ingrijpen om te voorkomen dat een heel dorpje wordt uitgemoord, is
opnieuw politiek twijfelachtig (lang leve de militaire interventies
van de VS in het buitenland!), maar niemand zal kunnen ontkennen
dat het goed geregisseerd is, en uitstekend in beeld
gebracht.

Bruce Willis is gemaakt om dit soort rollen te spelen, en slaagt
erin om enige geloofwaardigheid te brengen naar situaties die
anders enkel gelach zouden uitlokken. Aan het begin, bijvoorbeeld,
verrast hij een vrouw die water gaat halen nabij de missie van
Bellucci, door plots achter haar uit het water te verrijzen en haar
vast te grijpen. Die scène is volslagen belachelijk, want hoe kon
hij weten dat die vrouw om water zou komen, en dan nog juist op die
plek? En hoe kon hij zo lang z’n adem inhouden? Heeft die vent
ijzeren longen of zo? Maar Willis speelt het met zoveel autoriteit,
dat we er geen seconde over twijfelen. Geef die vent een
stoppelbaard en een uniform, en je mag gerust zijn: hij zal zoveel
mistroostige “ik heb alles al gezien en gedaan”-smoelen trekken dat
je, willen of niet, toch meegesleept wordt.

Met Bellucci had ik het moeilijker: de dame mag er dan, zelfs na
enkele dagen zonder slaap door de jungle te crossen nog steeds even
ravissant uitzien, maar ze spreekt nauwelijks Engels, en in plaats
van een personage, zie je veeleer een actrice die ontzettend haar
best staat te doen haar tekst uit haar onwillige mond te
wringen.

Dan, ongeveer een kwartier voor het einde, loopt het allemaal
behoorlijk mis, wanneer de sfeervolle thriller die we tot dan toe
aan het bekijken waren, plots verandert in een ordinaire actiefilm,
waarin bommen met al hun DTS-geweld ontploffen en de kogels rond uw
oren vliegen alsof Charlton Heston daar plots is opgedoken. ‘Tears
Of The Sun’ gaat plots de ‘We Were
Soldiers’
-toer op, maar de film is daar niet op voorzien, is
niet opgezet om dat soort van einde te ondersteunen. Het komt
alleen ongeloofwaardig en dom over. Dan op het einde, net wanneer
we dachten dat we er al bij al nog vrij goed vanaf zouden komen,
krijgen we een eindscène waarin de meerderwaardigheid van al wat
maar in een Amerikaans uniform zit, uitvoerig wordt bewezen. Een
lachwekkende eindscène, die los staat van alle realiteit.

‘Tears Of The Sun’ is dus niet helemaal slecht, maar bevat wel de
onaangename smaak van (weliswaar relatief subtiele) militaire
propaganda, én een slot dat erop lijkt te wijzen dat de schrijvers
en producers een plotse aanval van Hollywood-dementie kregen. Dat
soort dingen gebeuren nu eenmaal, we hebben het al eerder
gezien.

http://www.sonypictures.com/homevideo/tearsofthesun/index.html

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − vijf =