Het lijken wel hoogdagen voor de Belgische rockscène. Nog nooit is er zo’n aanbod geweest aan Belgische groepjes die een behoorlijke cd op de markt smijten. Na Moonlake, Sukilove, Satellite City, Lemon, Sioen en anderen die ons nu even ontglippen, smijt Petrol het lang uitgestelde debuut van Rumplestitchkin onze gehoorgang binnen.
"I could lock myself in a monastery": "Voodoo Smile" huppelt met zijn "oewieoe" prettig binnen, maar het lijkt erop dat Rumplestitchkin daarmee zijn strafste kruit al onmiddellijk heeft verschoten. "Big Bag Slide" houdt nog wel een zekere frisheid vast maar "Favourite Line" doet het vervelendste vermoeden voor de rest van de cd. Gelukkig dat "Kissing Disease" daar onmiddellijk weer een positieve draai aan geeft met zijn vrolijk orgeltje.
"Honey’s Dull" klinkt nog steeds even fris als toen het enkele jaren geleden als wel zeer ver schot voor de boeg werd gelost, maar na vier jaar verwacht je wel dat de groep het niet meer nodig heeft. Tussen al het vulsel in de zich maar voortslepende tweede helft van de plaat, is het echter een welgekomen dansbaar moment.
Het probleem is niet eens dat Small-Time Hero slecht is: up-tempo is alles geinig en leuk, maar laat het tempo even zakken en Rumplestitchkin ploegt maar wat voort. "Oh Lord" wordt door het wiegeliedmelodietje en het wat woestere einde dat lot nog bespaard, elders is stilstaand verkeer bij momenten boeiender.
Dat het orgeltje oorspronkelijk in een groepje van Vera Coomans — moeder van zanger Thomas Devos — heeft gediend mag dan wel zijn, na tien nummers hebben we het wel gehad met die klank. Op de weinige stevigere nummers na blijft er van dit wisselvallige debuut erg weinig hangen. Misschien was een iets kortere cd, met wat minder vulling sterker geweest. Nu moesten we ernstig ons best doen om onze geest niet te laten afdwalen naar…hé kijk daar: een vogeltje!
