Expect the unexpected: zo verwelkomen we elk Blur-album, en ook hun nieuwste Think Tank wordt volgens deze voorschriften voorzichtig in de cd-speler geplaatst. De voormalige Britpopband is er met hun zevende album weer in geslaagd om zichzelf voor de zoveelste keer heruit te vinden.
Sinds Blur’s vorige album 13 is er heel wat gebeurd met de vier bandleden. Frontman Damon Albarn vulde zijn spaarpotje met zijn virtueel project Gorillaz en deed aan muzikale ontwikkelingshulp met Mali Music. Dave Rowntree (drums) en Alex James (bas) gingen gefascineerd op zoek naar Marsmannetjes en maakten plannen om een Blur-song de ruimte in te schieten. Graham Coxon (gitarist) stortte zich vol overgave op zijn soloproject en bracht maar liefst drie albums uit.
Na vier jaar trok Blur eindelijk weer de studio in om aan hun zevende album te werken, maar gitarist Coxon hield het na één nummer ("Battery in Your Leg") al voor bekeken. Vanaf dan zou Blur als een trio door het leven gaan. Om de leemte wat in te vullen riepen ze de hulp in van een stel bekende producers Ben Hillier (Tom McRae, Elbow), William Orbit (Madonna, 13) en Norman Cook, aka Fat Boy Slim.
Waar Blur vroeger inspiratie zocht in het ijzige noorden van IJsland, trokken ze voor Think Tank naar de exotische Marokkaanse woestijn. Een cultuurschok van jewelste, die ook in de muziek wordt gereflecteerd. De single "Out Of Time", met de medewerking van Groupe Regional du Marrakech, gaf ons al een voorsmaakje van wat we op het nieuwe album mochten verwachten: minder scheurende gitaren, een ontspannen Afrikaanse sfeer, meer volwassen zang en uiterst verrassende arrangementen.
De elektronische experimentjes en de saxofoon die ons Coxon’s gitaargeweld moeten doen vergeten, zijn al prominent aanwezig in de opener "Ambulance", een rustig voortkabbelend nummer die de toon zet voor de rest van het album: "I ain’t got nothing to be scared of". Ook "Good Song" en "Sweet Song" zijn doordrongen van dit onbezorgd gevoel van tevredenheid en geluk. Blur is volwassen geworden, maar hier en daar zijn er nog wat wilde plukjes haar blijven hangen.
Songs zoals "Crazy Beat" en "We’ve Got A File On You" laten daar geen twijfel over bestaan. In "Crazy Beat" lijkt het alsof een bende woestijn-Gremlins zich met de zang hebben gemoeid. Maar alle remmen worden pas echt losgelaten in het korte maar krachtig beukende "We’ve Got A File On You"; ze rammen en schreeuwen er op los.
De funky ritmes van Gorillaz hebben ook hun weg naar Think Tank gevonden en geven nummers als "Brothers and Sisters" en "Moroccan Peoples Revolutionary Bowls Club" een enorm aanstekelijk beatje. Albarn’s stem klinkt bij "Brothers and Sisters" trouwens groovier dan ooit.
Think Tank is dus helemaal geen dance-album of wereldmuziekplaat geworden zoals wel eens werd gefluisterd. Het is een echte Blur-plaat die weer barst van onverwachte wendingen: een goed verstopte hidden track met Phil – Parklife — Daniels ("Me, White Noise"), straffe uitbarstingen ("We’ve Got A File On You"), experimentele stuiptrekkingen ("Jets"), een piepende bed ("Gene by Gene"), groovy en funky beats ("Brothers and Sisters"), maar ook rustige adempauzes ("Sweet Song", "Good Song", "Caravan"). Een gedurfd album dat perfect past binnen het kraam van Blur. They did it again…
