Drie jaar na het meesterwerk Mule Variations laat Tom Waits maar liefst twee nieuwe albums op de mensheid los. Alice en Blood Money zijn registraties van de muziek die Waits jaren geleden al schreef bij twee theaterstukken in een regie van Robert Wilson. Hoewel Waits ze op dezelfde manier benaderde, kregen ze toch elk een eigen gezicht.
"It’s dreamy weather", begint Alice en dat is het inderdaad. Alice is het intimistische broertje van de twee nieuwe platen en met in hoofdzaak akoestische instrumenten brengt Waits een haast sprookjesachtige plaat. Kan ook niet anders, als je bedenkt dat de muziek geschreven is voor een bewerking van Alice in Wonderland.
Prachtig is het wijsje van "Everything You Can Think Of". Waits brengt het alsof het een kinderrijmpje is. Het klinkt simpeler dan het is, en het maakt de duistere tocht naar het land achter de spiegel tot een morbide dodentocht. Tussen het melodische van "No One Knows I’m Gone" en "Poor Edward" in komt dan plots het bonkige lied van meneer konijn: "Kommeniezuspät". Volledig in het Duits en het gaat Waits goed af. Ronduit ontroerend is het afscheidslied "Fish & Birds".
De muziek van Blood Money werd geschreven voor een opvoering van Georg Buchner’s Woyzeck. De plaat is van een totaal ander kaliber dan Alice. Minder intiem, maar daarom niet uitbundig, minder toegankelijk, maar niet zo dat het experimenteel wordt. Typisch Waits, dat wel, en net daarom niet zo moeilijk te vatten in woorden.
Blood Money heeft meer luisterbeurten nodig dan Alice om te kunnen doorgronden. Ook in hoofdzaak met behulp van akoestische instrumenten brengt Waits een erg droefgeestig beeld van de wereld. Opener "Misery Is The River of The World" zet meteen de toon van de plaat. Met zinsneden als ‘All the good in the world/you can put inside a thimble/and still have room for you and me’ heeft zelfs het kleinste kind begrepen dat er een pessimistisch schijfje in de cd-speler belandde.
De meeste nummers op Blood Money hebben een erg sombere tekst, maar de begeleiding van die tekst is bij momenten erg vrolijk. Zonder dat je het door hebt, ben je haast vrolijk aan het meezingen en dansen op een nummer dat de ondergang van de wereld aankondigt. In dit rijtje past, naast de opener, onder andere "Everything Goes To Hell" en "God’s Away On Business". "Another Man’s Vine" daarentegen is een echte ballade met typisch Waits-elementen: zijn zware stem verdringt de begeleidende piano prompt naar de achtergrond.
Met Alice en Blood Money is het genie in Tom Waits nog maar eens naar buiten getreden. De muzikant-componist die met een minimum aan middelen een maximum aan resultaat behaalt. Tweemaal gebruikt hij ongeveer dezelfde instrumenten (en voegt hij daar ook nog een reeks gebruiksvoorwerpen en speelgoed aan toe), maar tweemaal tovert hij twee totaal verschillende cd’s tevoorschijn. En die verscheidenheid, daar houden we van.
