De Meisters of Soft zijn terug na het ietwat ontgoochelende Fold your hands child, you walk like a peasant met een tussendoortje, gebaseerd op de muziek die ze voor Tod Solonz’ film Storytelling schreven. En waarvan Solonz amper zes minuten gebruikte. De Schotten maakten van de gelegenheid gebruik om een paar stijluitstapjes te maken, maar wijken voor het overige niet af van de al gebaande paden.
Concert van het jaar, daar op 7 april in de AB, we blijven erbij. Wat u ook beweert, we willen het niet horen: Belle And Sebastian wisten anderhalf uur te boeien met hun zorgvuldig opgebouwde set. Perfecte klank ook, en wat zag Isobel Campbell er schattig uit toen ze Is it wicked not to care aanzette. Wij zweefden op wolkjes.
Zo, dat moesten we nog even kwijt. Isobel heeft ondertussen trouwens helaas de band verlaten. Een ‘amicable’ split heet het. Het maakt geen verschil. Weg is weg, en het is bang afwachten wat de toekomst voor de band gaat geven. Een nieuwe cd in de herfst, dat weten we, maar zonder Isobel? Wij missen haar. Nu al.
Ondertussen is er Storytelling, bedoeld als soundtrack bij de gelijknamige film van Tod Solonz. Leuke muziek vond de regisseur, maar ze paste toch niet echt in de film. En dus gebruikte hij van al het geleverde materiaal maar zes minuten.
De Schotten lieten het echter niet aan hun hart komen en pleurden de boel — samen met wat dialoogfragmentjes — op een cd. Het werd een aangenaam tussendoortje om het wachten op de volgende full-cd wat te verlichten, maar zeker geen meesterwerk.
Met “I don’t want to play football” schreven ze alvast het officieuze WK-haters-anthem: “I don’t understand the thrill of running, catching, throwing/Taking orders from a Moron”. Die kan Robert Wasseige alvast in zijn zak steken.
De titelsong is een Belle And Sebastiansong zoals we ze kennen en keer op keer willen horen. Tinkelende melodieën, poppy beat en een zanglijn die je zachtjes bij je nekvel neemt en meevoert naar een betere plaats. Tot je bemerkt dat de tekst de onschuld van de muziek op brutale wijze tegenspreekt. Ze lappen je het elke keer, en telkens opnieuw loop je erin.
Bij Wandering alone bijvoorbeeld, of bij Black and white unite. Al is dat laatste wat onbegrijpelijk de single geworden, want één van de mindere B&S-tracks ooit. In Scooby driver slaat de groep een wat steviger toon aan en dan is er nog Big John Shaft.
Echt soundtrackmateriaal schreef de groep nog met enkele instrumentale stukjes als Fiction, Freak of het geinige mondharmonicastukje Fuck this shit. Dat de cd daarnaast doorspekt is met dialoogfragmentjes is ronduit oninteressant. Een tussendoortje dus. Nothing more, nothing less.
