Spinvis :: ”Laat het gedoe maar ophouden, dan kan ik thuis weer mooie muziek maken”

De eerste zomerse dagen van 2002 zullen voor deze recensent onlosmakelijk verbonden zijn met "Voor ik vergeet" van Spinvis. De eerste zonnestralen op de rug en een feëriek liedje over tictacs in neusgaten op de radio. Achter de nogal vreemde naam gaat een 41-jarige Nederlander, die eigenlijk liever niet bekend werd, schuil.

Opeens was daar die papapa-ende vrouwenstem en die Nederlander die zong over een feestje in de Bildstraat waar hij toch niemand kende en hij uiteindelijk alleen nog lijkt te dromen. ‘Que?’, denk je dan. Na de derde beluistering ben je verkocht of krijg je er dermate het schijt van dat de radio uitgedraaid wordt. Wie "Voor ik vergeet" verschrikkelijk vindt, zal de CD waarschijnlijk ook niet echt fantastisch vinden. De anderen lezen best verder, want Spinvis is een zeer gevarieerd plaatje dat zich bescheiden doch onverbiddelijk in je CD-speler vastzet. Een fijn tegengif voor het gebulder van A of Papa Roach als het ware.

Op Spinvis wordt gerockt, gehiphopt, getriphopt en zelfs gekleinkunst, maar vergelijkingen en vakjes zouden de CD enkel onrecht aandoen. Het belangrijkste is de warme sfeer van de plaat. Denk bij de ideale luisterpositie aan een licht zwoele zomeravond. Je ligt met een glas goede wijn in de hand in de tuin. Een goede vriend of je geliefde ligt langs je voor een gesprek over de fijne dag die voorbij is. Genieten van wat geweest is en genieten van de mooie dingen des levens: licht melancholisch, maar toch blij dat je het gehad hebt. Nakaarten over de fietstocht van die dag en … Ik laat me even gaan, sorry.

Zinnige dingen vertellen over Spinvis of een interview van de man zelf afnemen zonder de magie kapot te maken, is moeilijk. De beste tip die we u kunnen geven, is: "Stap nu de platenwinkel binnen en hang die koptelefoon over je hoofd!". Enne, geef die koptelefoon zeker niet af voor je deze CD volledig hebt beluisterd. Luister naar "Bagagedrager", "Smalfilm" en "In staat van narcose", maar doe er vooral je zin mee. Deze recensent ziet Spinvis alleszins als een cadeautje van boven de rivieren waar hij ze een paar miljoen Marco Borsato’s voor wil vergeven. Maar sttt, ik ga nog eens op play duwen. Intussen is er voor jullie een interview.

enola: "Voor ik vergeet" lijkt me echte lentemuziek
Spinvis: "Dat is leuk, want het gevaar is dat dat nummer te negatief en droevig wordt uitgelegd en zo is het helemaal niet bedoeld. Het gaat over het feit dat ik dingen zal vergeten, maar dat is helemaal niet erg. Zo gaat het nu eenmaal. Het zijn heel mooie herinneringen, maar ik vind het niet erg dat ze verdwijnen. Alles verdwijnt. Je verdwijnt zelf uiteindelijk ook. Het is een ode aan de dingen zijn geweest, maar niet met het idee dat het vroeger allemaal beter was. Het is gericht op de toekomst."

enola: De rest van de plaat is heel wat anders. "Smalfilm" viel me bijvoorbeeld op.
Spinvis: "Dat nummer heb ik ingezongen op een maandagnacht of zo. Ik had er toen ook helemaal geen idee van dat het ooit op de radio zou komen. Het is echt in één take gedaan, met de nodige imperfecties. Dat geeft het natuurlijk een heel eigen karakter. Ik zing dat in en ga dan verder met de productie: knippen en plakken. Of ik het goed of slecht heb ingezongen valt me dan helemaal niet op. Nu merk wel dat dit of dat wat netter had gekund. Aan de andere kant is dat ook een beetje de charme ervan."

enola: Je teksten lijken echt als een soort stream of consciousness te zijn neergeschreven.
Spinvis: "Ik probeer ook echt de heel triviale dingen, de terloopse herinneringen te gebruiken. Niet de grote dingen, maar de bijna onopvallende dingen waar je van weet dat ze staan voor heel wat andere dingen die je misschien ook al lang vergeten bent. Dan wordt het echt een stroom van herinneringen."

enola: Het doet me wat denken aan "Terug naar Oegstgeest" van Jan Wolkers.
Spinvis: "Ja, dat vond ik een prachtig boek."

enola: Je hebt een vreemde plaat gemaakt die niet echt goed te categoriseren valt, maar je lijkt nu wel het middelpunt van een hype …
Spinvis: "Ja, die hype. Dat is mijn eigen schuld. Ik ben daar nogal naïef in geweest. Ik wilde wel een plaat uitbrengen, maar zelf niet al te aanwezig zijn. Als je een boek leest, hoef je de schrijver ook niet te kennen. Ik vroeg me af waarom je niet gewoon een plaat kon uitbrengen die eigenlijk niet meer was dan wat er uit de speakers komt. Dat was naïef van me, want blijkbaar kan dat niet. Ik zei dan dat ik niet zozeer interviews hoefde te doen, maar daardoor is het net een hype geworden. Dan worden mensen extra nieuwsgierig. Op internet kreeg je dan triomferende berichten: ‘We hebben zijn echte naam’. Dan wordt het opgeblazen en lijkt het een soort marketingtruc."

enola: Je bent blijkbaar al een hele tijd bezig met Spinvis: ik las dat er nummers bij zijn die al enkele jaren oud zijn.
Spinvis: "Ja, het eerste echte Spinvis-nummer was "Bagagedrager". Dat was drie jaar geleden echt af en toen besloot ik dat soort muziek Spinvis te noemen. Dat groeit ook echt. Ik kan niet zeggen wanneer ik nou precies met Spinvis begonnen ben."

enola: Hoe voel je je bij die hype? Je werkt enkele jaren aan liedjes en opeens zit je in Brussel voor interviews.
Spinvis: (lacht) "Ik vind het raar, maar wel leuk. Aandacht is vleiend. Ik merk wel dat als je over muziek gaat praten, je er ook over gaat nadenken en die dingen een naam gaat geven. Eigenlijk moet je die dingen geen naam geven. Muziek is iets abstract, dat mag je geen naam geven."

enola: Het Nederlands muziektijdschrift Oor houdt zich graag bezig met het categoriseren van muziek. Zo staat jouw CD geklasseerd onder ‘huisvlijt’.
Spinvis: "Het klinkt nogal … amateuristisch zal ik maar zeggen. In audiotechnisch opzicht is het geen meesterwerk nee. (lacht) Daar was het ook nooit om te doen. Ze bedoelen daar uiteraard mee dat ik het allemaal zelf gedaan heb, maar die term is misschien wat raar."

enola: Er zit heel wat humor in je teksten. Soms cynisch en maatschappijkritisch, maar vooral relatief zacht.
Spinvis: "Dat hoop ik toch."

enola: Wil je iets vertellen met je plaat?
Spinvis: "Nee. De toon moet iets vertellen. Natuurlijk wil ik een bepaald levensgevoel overbrengen, maar niet zo expliciet als een echte boodschap of zo."

enola: Zodra je er teksten opzet, wordt het natuurlijk ineens veel persoonlijker en willen mensen ook weten wat je ermee bedoelt.
Spinvis: "Ja, maar eigenlijk zou dat niet hoeven. Het is net als goede wijn: je vindt hem lekker of juist niet, maar je gaat het niet chemisch analyseren. Dat was eigenlijk heel leuk aan de dancemuziek begin jaren ’90. Dat was heel anonieme muziek en ook grotendeels instrumentaal. Niemand wist wie het nu eigenlijk gemaakt had."

enola: Heb je geen schrik dat je Spinvis niet meer onder controle hebt?
Spinvis: "Nee hoor, dat gaat niet gebeuren. Desnoods trek ik me weer helemaal terug thuis. Kijk, als je zoals ik 41 bent en dit soort dingen al je hele leven hebt gedaan zonder succes, dan kan je ook wel 80 worden zonder aandacht of succes. Ik ben niet van dat succes afhankelijk. Dat geeft je wel innerlijke kracht. Dit is leuk, maar als die hype voorbij is, ga ik toch gewoon door. Het kan goed zijn dat ik binnenkort met iets heel anders begin. Ik heb ook niet zo heel veel tijd gehad om erover na te denken natuurlijk. Als je jazzmuzikant, of klassiek muzikant bent, dan kan je werk veel meer voor jezelf spreken. Bij popmuziek staat de popmuzikant zelf ook veel meer op het voorplan."

enola: Wat zou je zelf graag hebben dat er nog gebeurt met Spinvis?
Spinvis: "Liefst niets meer. Men weet nu wat ik wil zeggen. Mijn muziek is op de radio te horen. Het is voor mij helemaal geslaagd. Laat het gedoe nu maar stoppen, dan ga ik thuis weer wat mooie muziek maken."

enola: Iets helemaal anders?
Spinvis: "Nee. Als je 20 bent, dan kan je alle kanten op. Als je al lang bezig bent, dan heb je een spoor als een oude trein. En daar kan je moeilijk nog van afwijken. Dan kan je alleen nog proberen om beter uit te drukken wat je wil zeggen."

enola: Kunnen we nog een tweede CD en optredens verwachten?
Spinvis: "Ja hoor. Wat de optredens betreft, wil ik graag met een big band van oude mensen werken. Om het idee van de tijdmachine die met samples werkt wat voort te zetten. Ik werk met samples uit alle lagen van de tijd. Ik zou graag met oudere mensen werken die hun eigen geschiedenis meenemen in de muziek. De nummers gaan dan hopelijk totaal anders klinken. de optredens zouden dus eigenlijk zelfs bijna los staan van de plaat."

enola: Het is een zeer gevarieerde plaat en misschien is "Voor ik vergeet" niet helemaal representatief voor de rest. welk nummer raad je mensen aan om bij te beginnen als ze in de platenwinkel willen gaan luisteren?
Spinvis: "Dan zou ik ze met "Handige tante/jongen met geld" laten beginnen, want dat is echt een ommekeer van 180 graden. Dan weet je ook dat "Voor ik vergeet" maar een klein onderdeel is van de hele plaat."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 3 =