Boards Of Canada :: Geogaddi

We Are Reasonable People: WARP. Zo noemden enkele gekken uit Sheffeid hun platenlabel dat de geschiftste muziek op de wereld loslaat. Zo ook de country side electronics van Boards of Canada. Wat is dat nu weer?

In 1998 kwam op het Warplabel Music has the right to children uit, het debuutalbum van Boards of Canada. Het ging om 17 tracks, samen goed voor bijna 80 minuten aan bizarre ambient. Volgens geijkte Warp-normen veranderde het ritme minstens eenmaal per nummer en waren vocals liefst onverstaanbaar of toch minstens bevreemdend. Melodieën en zanglijntjes doken op de vreemdste momenten op, zelfs als je de cd niet had opstaan. Boards of Canada maakt namelijk ongrijpbare muziek die wel superverslavend is en die zich ondanks de bizarre melodieën vastankert in het geheugen.

De muziek is zeer moeilijk te beschrijven. Psychedelica komt het dichtst in de buurt, maar is eigenlijk een verkeerde term. De typische psychedelische muziek kent meestal kop noch staart en kabbelt voort tot de cd afgelopen is zonder dat je eigenlijk gemerkt hebt dat er meerdere nummers gepasseerd zijn. Bij Boards of Canada gebeurt er altijd wel iets. Het gaat ook over vrij korte nummers met een begin en een einde en is veel rijker dan gewone soundscapes of eindeloos gitaargepingel. Op de beste momenten doet het denken aan de muziek van Angelo Badalamenti voor de David Lynch-films: zowel verleidelijk mooi als zeer duister en dreigend.

De nieuwe, Geogaddi, verschilt op muzikaal vlak relatief weinig van Music has the right to children of de in 2000 verschenen EP, maar dat is niet noodzakelijk een ramp. Boards of Canada maakt namelijk superverslavende muziek. Het is zo ongrijpbaar, dat je altijd opnieuw wilt luisteren en altijd opnieuw geluidjes ontdekt. Een nieuwe cd is een nieuwe ontdekkingstocht of een nieuw shot, om de verslavingsmetafoor verder te zetten. Het maakt niet veel uit of het allemaal zo anders is, zolang het maar nieuw is. Nieuwe songs om te ontdekken, nieuwe geluiden, nieuwe bizarre kinderstemmetjes.

Geogaddi opent zeer sterk met "Music is math", met een als Gregoriaans gezang klinkende synthesizer. In "Gyroscope" worden dan weer enkele Djembelijnen door elkaar gemixt met een tellend kind op de achtergrond. Het is allemaal vrij abstract en verstoken van blote navels, maar het is toch van een bijna onwereldse schoonheid, met "The smallest weirdest number" als (kort) hoogtepunt. Mensen die het niet vertrouwen en zo’n cd wat te duur vinden, kunnen ook gewoon bij de geweldige EP In a beautiful place out in the country beginnen. Even geniaal en mooi, maar korter en goedkoper.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + 6 =