Vanaf het eerste moment dat festivals als Sundance, Toronto en Telluride The Only Living Pickpocket in New York toonden, werd er gefluisterd – of eerder luidop gespeculeerd – over een Oscar voor hoofdrolspeler John Turturro, een acteur die verbazend genoeg inderdaad zelfs nog nooit een nominatie mocht ontvangen. De vertolker uit onder andere Miller’s Crossing, Do the Right Thing, Barton Fink en – onvergetelijk als Da Jesus – The Big Lebowski, zet hier inderdaad een zeer ingetogen en gevoelig portret neer van een ouder geworden zakkenroller en een film die drijft op zachte melancholie en mooie sfeerschepping.
Turturro’s personage Harry is een gauwdief die is blijven steken in de tijd: terwijl zijn collega’s de overstap gemaakt hebben naar allerlei zaakjes op het internet, is Harry nog steeds de vingervlugge dief die portefeuilles en uurwerken steelt in de New Yorkse metro. Steve Buscemi speelt de baas van de pandjeszaak die zijn meestal schamele buit probeert te verpatsen, al het geld gebruikt hij vervolgens om te zorgen voor zijn zieke vriendin die in een vegetatieve staat verkeerd en aan een bed gekluisterd is. De film probeert gelukkig niet echt om allerlei rechtvaardigingen te geven voor de levensloop van Harry, die is gewoon wat hij is, en het is duidelijk dat de gemaakte keuzes ook sporen hebben nagelaten.
Het rustig voortkabbelende bestaan van Harry komt in een ongewenste en gevaarlijke stroomversnelling terecht wanneer hij op een avond de tas steelt van een arrogante tiener. Die blijkt niet alleen een uitzonderlijk duur horloge te bevatten, maar helaas ook een geheugenkaart met cryptomunten. Het vervolg ontplooit zich op narratief vlak uiterst voorspelbaar en klassiek, maar de sfeer die opgebouwd wordt rond de onvermijdelijke afloop is bijzonder goed getroffen. Dat geldt zowel voor de in zachte, gedesatureerde kleuren gehulde fotografie, als voor de muziekkeuze en de verzorgde montage die de film laat dobberen als was het een stukje zacht wiegende geïmproviseerde jazz. Onvermijdelijk denk je bij deze film die door en door verbonden is met “The Big Apple” natuurlijk aan The Only Living Boy in New York van Simon en Garfunkel, een nummer dat zowel qua titel als
sfeerschepping zeker een inspiratie moet geweest zijn. Iedereen levert ook mooi acteerwerk, Turturro voorop in een rol die hij versterkt door ze zo minimalistisch mogelijk te houden en ver weg te blijven van grote emotionele bewegingen of al te beladen psychologische portrettering. We krijgen nooit helemaal vat op de protagonist, maar dat hoeft ook niet, hem volgen en zijn gevoelens en acties delen is eigenlijk alles wat we nodig hebben om empathie op te kunnen brengen.
Let op korte maar opvallende verschijningen van Jamie Lee Curtis en Giancarlo Esposito.
