Dit weekend speelt Antony Szmierek ten dans op Les Nuits Weekender in de Botanique en de ervaring leert ons dat wie hem live ziet als fan uit de zaal wandelt. Onder de arm heeft hij zijn tweede album Decoding Birdsong bij, waarover we hem graag aan de tand voelen.
Soms is interviewen makkelijk. Szmierek heeft aan halve vragen voldoende om telkens weer een nieuwe woordenvloed over onze recorder uit te storten. Hij spreekt vrolijk, zelfzeker en openhartig tijdens ons gesprek in een kelder, geprangd tussen kratten vinyl en alcohol. Het leven kan mooi zijn.
enola: Je hebt gezegd dat Decoding Birdsong aanvoelt als ‘opnieuw beginnen’, maar volgens je socials heb je de voorbije twee jaar nonstop gewerkt.
Szmierek: “Dat kan zo misschien wel lijken, maar de afgelopen zomer hebben we bewust een rustpauze ingelast. We hebben wel festivals gedaan, maar niet al te veel. Volgend jaar ga ik ze wel allemaal doen.”
“Ik was helemaal klaar om creatief all the way te gaan op dit tweede album, ik had het gevoel dat ik nog niet uitverteld was na die eerste plaat. Puur qua sound zijn we nu op een punt gekomen waar ik echt tevreden mee ben. Maar nu het album uit is en ik weer op tournee ga, blijkt ook weer hoe hectisch zo’n marketingschema is. Mijn geheugen is ondertussen een zeef. Ik kan echt vergeten waar ik de vorige dag ben geweest en welke fantastische mensen ik daar allemaal heb ontmoet.”
“Dus misschien las ik wel een échte pauze in tussen album twee en drie, maar ik heb alweer nieuwe ideeën, wat het weer moeilijk maakt.”
enola: Inspiration can be a bitch.
Szmierek: “Haha, ja. Dat is nu een hondenmetafoor, maar eigenlijk zeggen ze dat inspiratie meer zoals een kat is. Je kan zelf niet bepalen wanneer ze moet komen, maar wanneer ze langskomt, moet je blij zijn dat ze er is. En gelukkig is bij mij de kat nog nooit weggelopen.”
enola: Je album gaat over toeval, chaos en hoe ermee om te gaan. Welke gril van het lot was de vonk voor dit album?
Szmierek: “Twee tegenslagen eigenlijk: een breuk met mijn manager, én een breuk in de liefde. Daarnaast wilde ik ook schrijven over hoe mijn leven veranderd is de laatste tijd. Vandaar dat beeld van de reiger, die zich beweegt tussen twee werelden: water en land. Zelf zat ik vast tussen een leven als leraar en als performer. En in die onzekerheid proberen mensen altijd om de chaos te beheersen – wat onmogelijk is, eigenlijk moet je alles op zijn beloop laten en erin geloven dat alles goed komt. Trust the universe: dat is de conclusie van dit album. De snookermetafoor aan het begin zegt dat je de chaos niet kan beheersen – dat krijten gaat het verschil écht niet maken – en op het eind zeg ik dat je de chaos moet omarmen.”
enola: Beweegt een bekende artiest zich ook niet tussen twee werelden? Voor de buitenwereld ben je plots ‘iemand anders’, maar eigenlijk ben je ook nog steeds gewoon jezelf. Niemand bereidt je daarop voor.
Szmierek: “Klopt. Het voordeel is wel dat je veel collega-artiesten ontmoet die allemaal hetzelfde meemaken – en daarin is troost te vinden. Zelfs de giga-artiesten naar wie je opkijkt, zijn – iedereen zegt het, maar je gelooft het natuurlijk niet – ook maar gewoon mensen. Om een artiest te zijn, moet je eigenlijk ongelooflijk gevoelig zijn, wat hen misschien wel de slechtste mensen maakt die het kan overkomen om een artiest te zijn, maar tegelijk zijn het ook de enige mensen die het kan overkomen, snap je? Elke artiest met wie ik spreek, is ongelooflijk gevoelig en toch geven we onszelf elke avond bloot.”
enola: Is dat een reden waarom je van Manchester naar Bristol bent verhuisd?
Szmierek: “Ja, om meer bij muzikanten te zijn. Mijn vrienden in Manchester hebben normale jobs, zij kunnen mijn werk niet begrijpen en vice versa. Ik had het gevoel dat ik mezelf gaandeweg aan het afzonderen was en ik heb moeten aanvaarden dat ik niet meer ‘normaal’ ben en dat het mij echt veel deugd doet om rond te hangen met andere artiesten, die begrijpen wat ik allemaal meemaak. Mijn vrienden in Bristol zijn de heren van Getdown Services, Big Special of Katy J. Pearson en met hen kan ik gaan lunchen en over muziek praten wanneer anderen op kantoor zitten. Ik houd ook van de verstilling en de rust die daar heersen, het leven aan de haven.”
enola: We krijgen toch geen triphop op het volgende album?
Szmierek: “Dat is wel heel verleidelijk natuurlijk (glimlacht), maar dat ga ik echt niet doen, hoe graag ik ook naar downtempo luister. Dat zou té voor de hand liggend zijn, nee? Ik zou het nogal mogen horen. Anderzijds neig ik de laatste tijd meer naar mijn rustiger werk, stiller. Elektronische muziek, maar minder om op te dansen, zoals “Aussie Gold Hunters” of “Restless Leg Syndrome” – meer poëzie voor in theaterzaaltjes. Ofwel verlang ik daar alleen maar naar omdat ik op dit moment zo moe ben.”
enola: Kan je goed vogelspotten in Bristol?
Szmierek: “Oh my God, ja ja! Ik woon vlak bij het water en daar wonen veel aalscholvers. Grote zwarte vogels – ze lijken een beetje op ganzen – en die doen iets speciaals met hun vleugels, ze spreiden ze om ze te drogen en dan staan ze daar, urenlang, haast als kleine standbeelden. Ik heb nog maar één reiger gezien, en voor de rest is er veel gekrijt van de zeemeeuwen. En jij? Are you a bird guy?”
enola: Niet echt nee.
Szmierek: (droog) “Je zou het moeten zijn.”
enola: Via de haven hebben we in Antwerpen ook wel meeuwen in de stad, telt dat ook? We hebben wel best veel yogaleraars in Antwerpen. Hoe zit dat in Bristol?
Szmierek: “Ik zou zelfs zeggen dat er meer yogaleraren per capita zijn in Bristol dan eender welke andere vertegenwoordiger van de beroepsbevolking. Maar het is al lang geleden dat ik nog yogales heb gevolgd en “Yoga Teacher” is een van de weinige nummers van het eerste album die we gaan blijven spelen. Ik vind het een heel leuk nummer om te brengen.”
enola: Dat debuut was een en al fictie. Op dit album ben je haast hondseerlijk en persoonlijk. Is dat niet moeilijker om te brengen op een podium?
Szmierek: “Op het eerste album verpakte ik al mijn persoonlijke stuff in verhaaltjes over fictieve personages. Ik was als beginneling ook nog heel onzeker om heel direct over mijn gevoelens te praten. Na “Restless Leg Syndrome” was ik vaak uitgeput. Dit keer was ik al iets zelfzekerder en meer voorbereid, maar eigenlijk ben ik niet bang meer om over persoonlijke dingen te schrijven, I’m an oversharer. Zelfs in interviews kan dat me niet schelen.”
““Aussie Gold Hunters” gaat over eenzaam zijn en de nood voelen aan verandering. Ik zong het pas in ná mijn verhuis naar Bristol, en toen kwam het besef binnen dat ik erin geslaagd was: ik hád mijn leven overhoop gegooid en ik hád allemaal gelijkgezinden ontmoet. Ik was geslaagd, heerlijk.”
enola: Promo en tournee betekent natuurlijk ook dat je de hele tijd moet met fans en journalisten moet praten. Is het niet oppervlakkig om telkens weer hetzelfde te moeten zeggen?
Szmierek: “Ik benader interviews een beetje zoals mijn shows: ik probeer ze telkens toch anders te maken, ik zoek altijd naar iets om te zeggen dat ik nog nooit heb verteld. Maar het blijft natuurlijk heel vreemd om altijd over jezelf te praten, op den duur voelt het gewoon narcistisch aan. Wat wel nooit went is dat mensen echt geïnteresseerd zijn in wat ik doe, en me komen vertellen dat ze naar mijn muziek hebben geluisterd tijdens een busrit. Nu het album uit is, is het niet meer van mij en mensen komen me hun interpretatie geven. Ik heb het mezelf natuurlijk ook wel aangedaan: nu ik een album over toeval heb gemaakt, komt iedereen me wel vertellen over het een of andere toeval dat ze hebben meegemaakt en wat bepaalde songteksten voor hen betekenen.”
enola: Maar is dat niet gevaarlijk? Om overal toeval en tekenen in te gaan zien?
Szmierek: “Ja tuurlijk, dat is óók een boodschap van dit album en meteen ook het refrein van “Seminal”: in het eerste deel is alles ongelooflijk, en ‘wat voor crazy shit overkomt mij hier nu’ en het tweede deel van het refrein is ‘it’s hysterical just how lonely I feel’. Het is niet omdat je een vogel zag of omdat de cijfertjes op de microgolfoven een bepaalde combinatie vormen dat het een mooie dag gaat zijn, maar het is wél belangrijk om betekenis in het alledaagse te vinden, anders zou je evengoed dood kunnen zijn, nee?”
“Ik denk dat je de kelk van het leven ten volle moet leegdrinken, maar niet dat je domme dingen moet gaan doen. En daar gaat “Flight Simulator” over, over de gevolgen van vertrouwen hebben in het leven. Het personage in dat nummer gelooft héél erg in dat hij een vliegtuig kan doen landen, ook al kan hij niet vliegen, gewoon omdat hij veel vertrouwen heeft in zijn eigen geluk. Daarom staat dat nummer in het midden van het album, als een soort van centerfold met de nietjes in het midden erdoorheen.”
enola: Je zingt ook over de gevolgen van succes, dat het bij de job hoort, maar dat het je niet echt gelukkig maakt. Waarom streef je dan succes na? Omdat het je de ruimte kan bieden om creatief te zijn?
Szmierek: “Ik ben nu zo succesvol als ik wil zijn. Ik ben nog steeds relatief anoniem en ik kan gaan en staan waar ik wil. Het enige dat ik misschien nog wil, is wat meer tijd om mijn leven te leiden en me te settelen. Het gaat er altijd om dat je voor jezelf de tijd wil kopen om te schrijven. Ik wil een artiest zijn, ik heb ideeën en ik zit niet op een eiland. Ik ben al lang voorbij het punt dat ik aan mezelf iets wil bewijzen. Ik weet ondertussen dat mijn songs ook voor andere mensen iets kunnen betekenen.”
“De overstap van onderwijs voelde eerst heel egoïstisch aan, maar wat ik nu doe, voelt weer een klein beetje als lesgeven aan, snap je? Ik geef de mensen een uurtje vertier op een show of wanneer ze luisteren naar het album en zij kunnen er iets uithalen. En daarom heb ik het gevoel alsof ik nog meer moet doen en materiaal moet uitbrengen. Maar ik ga mezelf er ook niet voor slachtofferen. Er moeten betere manieren zijn dan elke maand op tournee te moeten vertrekken – maar daar ben ik nog niet uit.”
enola: In oktober speel je in London in de O2 en in Manchester in de Academy, grote zalen. In de Botanique speel je in een veel kleinere zaal. Stoort dat je?
Szmierek: “Helemaal niet. Eigenlijk doet de capaciteit van de zaal er niet toe: soms kan een show gewoon magisch zijn, en soms loopt het voor geen meter. Voor 300 man spelen is uiteraard andere koek dan voor 10.000 man op een festival, maar als alles in elkaar klikt, is het ook ongelooflijk. Ik zag daarstraks trouwens nog eens de affiche: Avalanches en Chanel Beads en zo. Fantastische artiesten waar ik tussen mag staan. So we’re stoked to play that.”
enola: Laatste vraag: In “Bookie’s Favourite” zeg je dat je de favoriet bent voor een weddenschap, maar je weet niet dewelke. Heb je ondertussen al weet van weddenschappen die over jou lopen bij de bookies?
Szmierek: “Ik denk dat ik nog niet bekend genoeg ben. Ik weet alleen dat ik ooit één keer bij de bookies genoteerd stond als kandidaat voor de Mercury Prize. Maar ik ben toen zelfs niet genomineerd geweest, dus dat ga ik hen nooit vergeven (lacht)”
“Ik heb wel een verhaal over John Cooper Clarke en de bookies. Ik kwam hem tegen in Manchester en hij zei ‘ben jij die dichter?’ – let wel: ik had een poster van die man op mijn kamer vroeger – dus ik stamel wat en vraag of hij nog wat advies heeft voor mij. Waarop hij antwoordt: ‘never leave the bookies with a smile on your face’. Die zin heb ik in dat nummer gedropt. Zomaar gekregen van John Cooper Clarke. Gratis.”
Antony Szmierek speelt op zaterdag 31 oktober, samen met o.a. The Avalanches op Les Nuits Weekender. Er zijn nog tickets.
