Een singer-songwriter, de ritmesectie van een bluesrockgroep en de zanger/gitarist van een duo dat menig metalband in het stof doet bijten, ziehier The Raconteurs. De langverwachte debuutplaat van "de nieuwe band van Jack White" ligt eindelijk in de winkel en, hoe hoog ze ook waren, alle verwachtingen worden moeiteloos ingelost.
Goed een jaar geleden, bij het verschijnen van het wondermooie The Alternative To Love van Brendan Benson, staken de eerste geruchten de kop op dat deze getalenteerde singer-songwriter aan een plaat aan het werken was met White Stripes-frontman Jack White. Insiders vertrouwden ons toe dat we van onze sokken geblazen zouden worden van verbazing en omschreven het op til zijnde album als "de nieuwe Nevermind." Is de oude dan versleten, vroegen we ons, nog niet helemaal van onze verbazing bekomen, verwonderd af.
Ondertussen heeft de tijd niet stilgestaan, heeft Jack White nogmaals hoge toppen gescheerd met Get Behind Me, Satan en lijkt de keuze om The White Stripes (tijdelijk) stil te leggen nog zo gek niet. Na vijf platen lijkt de bron stilaan opgedroogd en in zo’n geval is herbronning een voor de hand liggende keuze. Herbronnen deed White met voornoemde Benson én Jack Lawrence en Patrick Keeler, respectievelijk bassist en drummer van het schromelijk onderschatte The Greenhornes. Wie deze band niet kent, raden we aan dringend een platenwinkel op te zoeken en bijvoorbeeld de afgelopen jaar verschenen compilatie Sewed Soles in huis te halen, een album dat een prima startpunt vormt voor het ontdekken van de door blues aangedreven rock van The Greenhornes.
Na al het voorgaande dringt zich meer en meer het beeld op dat The Raconteurs niets meer of minder dan een ouderwetse supergroep is. In wezen is de band dat ook: vier muzikanten met huizenhoog talent beginnen samen een band en, weer een cliché dat bewaarheid wordt: het geheel is beter dan de som der delen. Zo verenigt Broken Boy Soldiers de schoonheid die we in de songs van Brendan Benson terugvinden met de vibe van The Greenhornes en de passie van The White Stripes.
Jack White horen zingen met een klassieke bezetting achter zich (inclusief bas!) is al een ervaring op zich, maar de combinatie van Whites stem met die van Benson is helemaal mindblowing. De heren vullen elkaar perfect aan: waar Jack White voor agressie en de nodige nervositeit zorgt, biedt Brendan Benson met zijn honingzoete stem het ideale tegengewicht. Muzikaal blijken de groepsleden eveneens op dezelfde golflengte te zitten. De gitaren schroeien zich een weg door zowel heerlijke popsongs als "Yellow Sun" als door het van rock-’n-roll hartslag voorziene titelnummer.
Helemaal door merg en been gaan The Raconteurs in de zachte nummers. Luister naar het indrukwekkende "Together" en probeer niet geraakt te worden door het nummer. De kans dat het je lukt is zeer klein. Ook afsluiter "Blue Veins" doet de rillingen over je rug lopen en laat je, als de laatste noot weggestorven is, danig onder de indruk achter.
Broken Boy Soldiers is geen nieuwe Nevermind, maar 1991 ligt dan ook al te ver achter ons om daar nog een gooi naar te doen. Deze plaat past perfect in het hier en nu en geeft de concurrentie ruimschoots het nakijken. Zelden weten debuutplaten — al zijn de makers dan geen debutanten — zich zo diep onderhuids bij de luisteraar te nestelen als Broken Boy Soldiers. Wie dit album gehoord heeft, wil in de eerste plaats nog meer van The Raconteurs. Hoe sterk en overweldigend de andere projecten van de groepsleden ook zijn, deze band heeft genoeg potentieel om nóg enkele steengoede platen klaar te stomen. Tot slot nog een dienstnota voor onze Australische lezers: down under heet deze groep om auteurtechnische redenen The Saboteurs.
