Bunny brengt met de debuutplaat Play To My Own Tune een uiterst omarmbaar schijfje op de markt. Waar hij de mosterd haalt — 70s popiconen als The Beach Boys, 10CC en Supertramp — is duidelijk, maar de ingrediënten van dit recept blijken nog niet over datum.
Veel is er niet bekend over de Vlaamse singer-songwriter die de Keerbergse aspergegrond ruilde voor het Londense stadsleven. Hij begon al op jonge leeftijd liedjes te schrijven en weet tot op heden privé en werk goed gescheiden te houden. Waarom doet de naam Bunny dan een belletje rinkelen? De single "Leave" werd prompt door Studio Brussel als hot shot opgepikt, en ook opvolger "How Does It Feel" wordt links en rechts wel eens aan de speakers toevertrouwd.
Aan een motorongeval op de pittoreske Westminster Bridge hield hij een cheque van de verzekeringsfirma over, die hij gebruikte om zich het minimum aan opnameapparatuur aan te schaffen. De daarmee opgenomen demo opende heel wat deuren. Die van de legendarische Abbey Road studio zelfs, waar de helft van dit album werd opgenomen met Ian Grimble achter de knoppen.. Een geluk bij een ongeluk in zijn puurste vorm.
Wie de eerder vernoemde singles al hoorde, kent een vijfde van Play To My Own Tune. Ook de overige acht nummers blijven trouw aan de — tot nu toe naar buiten gebrachte — poppy, melodieuze en lichtjes melancholische sfeer. Deze plaat heeft slechts een dik half uur nodig om het einde te bereiken, maar nog minder om met zijn sound vertrouwd te geraken.
Als de teksten biografisch zijn — en dat vermoeden we — kunnen we op zijn minst al een voornaam plakken op de man achter Bunny. "Yesterday" opent met "Tim is gone / Somewhere he hopes he belongs / Somewhere he hopes he can find / The strength he needs to carry on". Een opener die je moeiteloos naar binnen trekt in het wereldje tussen de oren van, euh, meneer Bunny.
Echt opvallende nummers zijn niet terug te vinden op de plaat, geen enkele song duwt zich met ellebogenwerk manifest naar de voorgrond. Play To My Own Tune is een samenhangende plaat en Bunny just plays (to) his own tune. Hij laat zich gevoelsmatig begeleiden door elektronische toetsen, veilig binnen de marges solerende gitaren en enkele zwevende stemmen op de achtergrond.
Rustgevende deuntjes, falsetstemmen en een geslaagde muzikale invulling maken van Play To My Own Tune een zoet en licht verteerbaar vieruurtje dat er net zo goed op elk ander uur van de dag ingaat. Een ontwapenend offensief decafeïne tegen alle verkeersagressie, stress en andere bloeddrukstimulators.
