Bloederige gruwel in Zuid-Ossetië, onze koopkracht in een vrije
val, Daisy Van Cauwenberghe in de nor,…: Scylla en Charybdis
lijken dermate ten prooi gevallen aan een identiteitscrisis dat de
apathie steeds meer om de hoek loert. Bent u ondertussen ook al zo
immuun voor de vertellingen van Wim De Vilder en Jan Becaus dat u
wel door het bestaan lijkt te slaapwandelen? Dan zijn de op
broeierige muziek gezette parabels van The Hold Steady uw medicijn.
Na het sterke ‘Boys And Girls In America’ pakt de band uit Brooklyn
opnieuw uit met een gros onverwoestbare rocksongs die zelfs door
het Amerikaanse orkaanseizoen niet ten gronde gericht kunnen
worden.
Op ‘Stay Positive’ lijkt The Clash door de ‘Badlands’ van Bruce
Springsteen te razen terwijl tussen hoop en verdoemenis
schipperende narraties de 21e-eeuwse duivels een plaat lang in het
stof doen bijten. Met de vurigheid van etterende syfilis draait The
Hold Steady elf muzikale kortfilms die zowel het net- als
trommelvlies verweesd, maar voldaan achterlaten.
Dat Bruce Springsteen de patriarch van The Hold Steady is, blijkt
onmiddellijk uit de descriptieve mini-tafereeltjes die frontman
Craig Finn aan het papier toevertrouwt. Toch is The Boss niet de
enige held van de band. ‘Raise a toast to Saint Joe
Strummer‘, klinkt het in de vlammende opener ‘Constructive
Summer’, een song met een middelpuntvliedende kracht die een ganse
discografie draaiende kan houden. Ook in het titelnummer schopt de
band ons The Clash-gewijs een geweten met gitaren die de
zwaarmoedigheid als fijn stof van de schouders blazen. Waar Bon
Jovi met hun middle of the road-rock richting
hersendoodheid sputtert met een lege inspiratietank, scheurt The
Hold Steady op pure urgentie en overgave over de Amerikaanse
highways, smeulende bandensporen achterlatend in het
asfalt.
Ook in ‘Sequestered In Memphis’ wordt er op de piano en het orgel
gehamerd als waren het aambeelden en vliegen de gensters van de
gitaren, maar van zorgeloos optimisme is geen sprake meer. Die
trend wordt bevestigd met ‘One For The Cutters’ waarin jeugdige
zelfdestructie paradoxaal wordt vormgegeven door een speelse
klavecimbel. In ‘Lord, I’m Discouraged’ muteren de prekers van de
hoop tenslotte helemaal tot chroniqueurs van de allesomvattende
doem. “Excuses and half truth and fortified wine,”
debiteert Finn terwijl de alcohol de daadkrachtige devotie erodeert
tot schamele illusies.
Deze contrasterende stemmingen worden door The Hold Steady zowel op
tekstueel als muzikaal vlak subliem vormgegeven. De band zet haar
egelstekels uit in ‘Navy Sheets’ met scalpelscherpe gitaarhooks en
een venijnige synth, maar in het religieus getinte ‘Both Crosses’
ligt het hoofd dan weer op het kapblok terwijl J. Mascis (Dinosaur
Jr.) ons als een Judas met kussen van banjoklanken overlaadt.
The Hold Steady smeedt met ‘Stay Positive’ opnieuw een legering van
viriele rock en verhalende observaties. Die combinatie maakt van de
band een anachronisme in het Amerikaanse rocklandschap. Hier geen
abortus van oprechtheid door opportunisme of geldbejag, maar
verrukkelijk vormgegeven voetnoten van songs met een universele
impact. Over de toekomst van onze aardkloot twijfelen we nog, maar
over deze plaat blijven we immer positief!
