Pollyanna klinkt als een eiland in de Stille Zuidzee, is de naam
van een jeugdroman uit 1913, alsook van een inmiddels opgedoekte
Australische band en een Amerikaanse popzangeres. Het Pollyanna dat
ons interesseert ontleent zijn naam aan het romanpersonage en is
een Parijs’ duo met als leden Isabelle Casier (zang en gitaar) en
David Lopez (arrangementen). Casier komt uit een muzikaal nest,
begon als soloartieste en ontmoette, eenmaal ze van Marseille naar
Parijs verhuisd was, in Lopez haar geprefereerde aanvulling om met
Pollyanna van start te gaan. Na de ep ‘Cow-Boys’ in 2003, volgde
het debuutalbum ‘Whatever They Say, I’m A Princess’ een jaar later.
‘On Concrete’ (of ‘op beton’) is het tweede album van de Parijse
band.
Pollyanna is zo’n band die je in het voorprogramma van een of
andere indieband verwacht maar (nog) niet groot genoeg is om hier
alleen een middelgrote zaal vol te krijgen. Hun folkpop is verre
van slecht maar mist karakter en creativiteit om op te vallen. Komt
daar nog eens bij dat de stem van Isabelle Casier in geen enkel
opzicht de aandacht trekt en dat is nogal een nadeel in dit genre.
Dat ze zo goed als geen Frans accent heeft, is dan weer een
voordeel.
Een van de sterkste nummers op ‘On Concrete’ staat helemaal vooraan
en heet ‘Chocolate Jesus’. Zowel de opbouw als de manier waarop
Casier hier zingt, doet zeer aan het tragere werk van Gravenhurst
(en Nick Talbot) denken. De chocoladen Jesus waarover sprake is
letterlijk een figuur uit chocolade die samen met andere
zoetigheden plots niet meer lekker is nu de geliefde het is
afgetrapt. Een cello versterkt de tekstuele melancholie. Een
xylofoon werkt die dan weer wat tegen.
“It doesn’t matter if it hurts me,” is de kernboodschap
die Isabelle Casier herhaalt in de refreinen van ‘A Landscape’. Het
is best een aardig nummer waarin het landschap staat voor de ziel
van de persoon waarover gezongen wordt. Pollyanna blijft bij
landschappen met ‘In the Cornfields’. De maïsvelden zijn de
herinneringen aan betere jeugdmomenten die bij de zangeres opkomen
wanneer ze haar geliefde ziet. Het is nummer is muzikaal behoorlijk
druk en krijgt er als afsluiter een leuke mondharmonica bij.
‘Run’ is een van de betere songs op dit album en houdt het allemaal
rustig en neerslachtig. Opnieuw is liefde het centrale thema, al
gaat het er al iets minder rooskleurig aan toe dan in ‘In The
Cornfields’ en staat twijfel centraal. Slagwerk wordt tot een
minimum beperkt. Aan de andere kant heb je ‘Tristan’, dat onder
meer door het toevoegen van een cello muzikaal breder gaat dan de
meeste overige songs en ons in de tweede helft een Pollyanna met
meer pit toont. Het kan.
Een langer nummer is ‘Friends’ maar dat bestaat dan ook uit
verschillende delen en bevat veldopnames. Niet alle delen zijn even
boeiend en de song evolueert wat in pieken en dalen. Het centrale
thema is vriendschap (en niets meer), een beetje grappig
weergegeven in “we rearrange our lives / because I don’t dare
to touch you hair”.
‘On Concrete’ is absoluut geen slechte tweede plaat van het Parijse
Pollyanna maar het zou een leugen zijn te zeggen dat we hier wild
van worden. Wie niet echt vertrouwd is met dit folkgenre heeft heel
wat betere alternatieven.
