Spoon wordt nog altijd schandalig over het hoofd gezien als het
over de sterkste indierockbands van het moment gaat. Iets wat
opmerkelijk is, temeer omdat de Texanen toch al een tijdje aan de
weg naar de roem timmeren én omdat elk album dat de groep tot nu
toe geproduceerd heeft, opvalt door een perfecte samenhang en
kristalheldere melodieën. Zowel ‘A Series Of Sneaks’ als ‘Girls Can
Tell’ konden daardoor op een solide fanbase rekenen, vooral in het
alternatieve circuit. Met ‘Kill The Moonlight’ hadden ze in 2002 de
perfecte sleeperhit in huis om ook het grotere publiek te
overdonderen, totdat die duivelse New Yorkers van Interpol met
Turn On The Bright Lights hen van
een toch wel verdiende plaats in de spotlights verdreven. Een
andere oorzaak van die gemiste doorbraak is misschien te vinden in
het feit dat de heren elke plaat een subtiele koerswijziging
doorvoeren. Terwijl ze het in de begindagen moesten hebben van de
invloeden van Pixies en Wire, schakelden ze op ‘Girls Can Tell’
plots over naar collegerock, zonder dat ze hierdoor aan diepgang
verloren. De nieuw verworven fans keken echter vreemd op toen ze
‘Kill The Moonlight’ hoorden: plots blonk Spoon uit in minimalisme.
Hun vijfde plaat is alweer anders, maar klinkt toch typisch Spoon.
‘Gimme Fiction’ heeft meer vollere, traditionele songs en een
grotere diversiteit.
Al meteen vanaf het eerste nummer houdt Spoon me in de greep om me
nooit meer los te laten. Het nogal vreemd klinkende ‘The Beast And
Dragon, Adored’ gaat van start met enkele losse gitaarslagen en een
verdwaalde piano, totdat de drums het geheel strak bijsturen. Tel
daarbij nog eens de hese stem van Britt Daniel en een geweldig
slordige gitaar op, en u weet waaraan u zich kan verwachten. Dat
slordige kantje komt bovendien nog wel vaker voor op ‘Gimme
Fiction’, maar denkt u vooral niet dat dit onbedoeld was. Over deze
plaat werd duidelijk lang nagedacht, en dat ruwe aspect werd bewust
niet weggewerkt om de plaat extra karakter te geven. Vanaf dan gaan
we van het ene hoogtepunt naar het andere. ‘I Turn My Camera On’
verenigt Prince met The Rolling Stones, en is door de speelse
baslijn en het falsetto van Daniel het meest verleidelijke nummer
op de plaat. ‘Sister Jack’ en ‘The Two Sides Of Monsieur Valentine’
zijn pure poppareltjes, terwijl er op ‘Was It You?’ voorzichtig
gesampled wordt.
Na het beluisteren van ‘Gimme Fiction’ sprong één bepaalde
kwaliteit van Spoon er meteen bovenuit: hier zit overduidelijk soul
in, niet in de laatste plaats door de stem van Britt Daniel.
Sinds ‘A Series In Sneaks’, dus reeds 4 albums lang, houdt Spoon
een belachelijk hoog kwaliteitsniveau aan, waar andere groepen
enkel van kunnen dromen. In plaats van vernieuwend uit de hoek te
komen, tillen deze Amerikanen elke genre waar ze uit putten naar
een hoger niveau. De elf nummers op ‘Gimme Fiction’ zijn wederom
stuk voor stuk juweeltjes, wat aantoont dat deze band nog steeds
niet over haar hoogtepunt heen is. Meer nog, dit is het bewijs dat
Spoon tot de top van de alternatieve scène gerekend mag worden. Te
ontdekken, mocht dat ondertussen nog niet gebeurd zijn.
