The Swinging Sixties hadden het allemaal: protestzangers die elk woord van wat ze zongen meenden, vrije liefde zonder angst voor geslachtsziekten, en zoveel hallucinogene drugs als men maar kon wensen. Tel daar nog eens een oorlog bij waartegen oprecht geprotesteerd werd en een dode president die een hele natie in rouw onderdompelde, en u komt haast automatisch uit bij een naïviteit die door een jonge generatie als levenswijze uitgedragen werd.
Nog geen veertig jaar later woeden er nog steeds oorlogen maar verkassen de grote wereldverbeteraars naar belastingsvriendelijkere landen, worden de presidenten verketterd maar herkozen, en zijn de woorden ’drugs’ en ’onbeschermde seks’ haast onlosmakelijk verbonden met een verhoogde kans op lichamelijke en mentale aftakeling en/of een vroegtijdige en vaak pijnlijke dood. Elke vorm van naïviteit wordt vertrappeld en versmoord nog voor hij goed en wel op eigen benen heeft leren te staan.
De revival van de sixties is dan ook gedrenkt in een escapisme dat mijlenver verwijderd is van de originele beweging. De hedendaagse outsiders zitten zozeer ingekapseld in de moderne wereld dat zelfs het bohemienleven meer waarde heeft verworven als modestatement dan als maatschappelijke keuze. De revolutionairen van weleer zijn de burgers van nu, terwijl hun kroost liever wegdroomt dan te protesteren, verwend als ze zijn. De hedendaagse naïviteit is dan ook doordrongen van een cynisme dat zich onder het mom van onschuld verbergt voor een koude realiteit, en zijn toevlucht zoekt in de eigen waanwereld, tegen beter weten in.
Het internationale debuut van het Zweedse Peter, Björn And John speelt daar schaamteloos op in. Met dit derde album grossiert de groep zonder gêne in materiaal uit de backcatalogues van the Beatles, The Beach Boys, The Mamas and the Papas, The Byrds, Simon and Garfunkel, Pink Floyd, The Rolling Stones en zowat elke andere groep die in de jaren zestig iets of wat te betekenen had. Writer’s Block bulkt dan ook van de goed in het oor liggende melodietjes die eenvoudiger klinken dan ze in werkelijkheid zijn.
Ongetwijfeld kan u de single "Young Folks" (met Viktoria Bergsman van The Concretes) van achter naar voor meefluiten. De vlotte melodie klinkt dan ook vrolijk genoeg om zelfs de grootste zuurpruim goedgemutst zijn dag te laten starten. Maar waar The Supremes en The Jackson Five het in het gelijknamige nummer nog over revolterende jongeren hadden, draagt de song nu een typerend individualisme in zich dat alleen in de eigen relatie geïnteresseerd is: "All we care about is talking /Talking only me and you".
En ook al scheuren de gitaren in songs als "The Object Of My Affection" of "Start To Melt" en mag het allemaal wat psychedelischer in "Roll The Credits", in essentie blijft dezelfde sixtiesfeel doorheen het hele album behouden. Dat hier drie verschillende songschrijvers aan het werk zijn — Peter (Morén), Björn (Yttling) en John (Eriksson) draven elk apart en in wisselende songs aan — valt nauwelijks op, zozeer is er gekozen voor een bepaald geluid en een bepaalde stemming.
In deze barbaarse tijden valt het zwaar om geloof te hechten aan de oprechtheid van Peter, Björn And John, want net zoals bij The Pipettes klinkt het allemaal iets te doordacht en te berekend om zonder meer naïef te zijn. Dat soort zure oprispingen verdwijnt evenwel als sneeuw voor de zon zodra Writer’s Block aan een nieuwe luisterbeurt onderworpen wordt. Heeft het trio alleen de vormelementen van de sixties overgenomen? Naar alle waarschijnlijkheid wel, maar zeg eens, hoelang hebben ze er de eerste keer eigenlijk in geloofd?
