DJ Logic :: Zen Of Logic

Vaardig met vinyl toveren blijft een vaak onderschatte kunst. Zeker bij turntablism is er geen sprake van gewoon wat plaatjes aan elkaar mixen. Als het menens wordt en inventieve trucjes uitgehaald worden als cutting, scratching, beatmatching, phase shifting en beat juggling, scheidt het kaf zich van het koren en moeten velen nederig het hoofd buigen voor de maestro in het genre, DJ Logic.

Logic (echte naam Jason Kibler) heeft bij het grote publiek niet de naam en faam van een DJ Shadow, maar wordt wel alom geprezen voor zijn pionierswerk om succesvol jazzinvloeden in de hiphop binnen te smokkelen. Logic schopte het in 1996 van gast-dj op de Shack Parties in de New Yorkse Knitting Factory van het jazztrio Medeski, Martin en Wood (MMW) tot onofficieel lid en vaste sidekick op de tournees van de groep. De eerste plaat van MMW voor Blue Note, Combustication uit 1998, valt vooral op door de verbluffende draaitafelkunsten van Logic.

Resultaat: de dj wordt door Jan en alleman aan de mouw getrokken en is vertrokken voor een reeks samenwerkingen met jazzmusici als Graham Haynes, Don Byron, John Scofield en Joshua Redman. Ook hiphopgrootheden als Prince Paul en Ursula Rucker willen dat Kibler voor hen het vinyl beroert. Wanneer Kibler de tijd rijp acht om eigen werk uit te brengen, hoeft hij dan ook maar in zijn contactpersonenlijst te duiken om het neusje van de zalm voor zijn eigen platen op te trommelen. Waren op debuut Project Logic (1999) en opvolger The Anomaly (2001) nog cameo’s nodig van Marc Ribot of Jennifer Charles (Elysian Fields) als aandachtstrekker, dan staat Zen Of Logic ook zonder erg in het oog springende namen als een huis.

Het combineren en versmelten van genres, waar vooral het debuut in uitblonk, wordt op Zen Of Logic nog verder geëxploreerd. Logic is van vele markten thuis en draait er zijn hand niet voor om te variëren van funky jazz naar old school hiphop tot oosterse klanktapijten. Het leeuwendeel van de nummers valt echter nog steeds onder het vakje hiphop, but not as we know it. Logic bewijst dat ook zonder loodzware lyrics de aandacht van de luisteraar vastgehouden kan worden. De draaitafelkunstjes in nummers als "Smackness" en de kung fu samples in "Balifon Planet" zijn origineel genoeg om bij de les te blijven.

Toch is een album vol instrumentale hiphop geen sinecure. Hoe knap de kunstjes van Logic met het vinyl ook mogen zijn, als er geen zangpartijen aan te pas komen, gluurt luistermoeheid al gauw om de hoek. De bedenking wordt meer dan eens gemaakt: de injectie van een opzwepende dan wel intrieste, doorleefde soulstem zou dit album zoveel rijker en warmer maken. De uitschieters op de plaat zijn dan ook die nummers waarbij de MC’s SubConscious (in "Hypnotic") en Creature ("Afro Beat") hun rhymes over de beats en scratches draperen. Vooral in "Hypnotic" zit alles juist: de stuiterende beat, de spaarzame samples, de scratches in het refrein en de vloeiende flow van SubConscious tillen het nummer op tot een van de prijsbeesten op het album.

De voorliefde voor en de affiniteit met jazz komt het best tot uiting in het oorverwennende "Simmer Slow", een collaboratie met ouwe getrouwe John Medeski. Luie klarinetten kronkelen vergenoegd rond een pulserende loop en de vocals van Latasha Nevada Diggs ruimen gaandeweg baan voor verloren lopende harp- en keyboardriedeltjes. Ook "Rat Pack" flirt met jazz: het kat-en muisspel met een zenuwachtige sax en de Sun Ra-sample, kan op meer dan instemmend hoofdgeknik rekenen.

Het zijn vooral die uitstapjes en referenties naar andere genres die het hem doen. Eclecticisme is Logics middle name. Zitten ook in het klankpalet van Logic: oosterse invloeden ("Something Distant") en ongemeen groovende afrodub in "Afro Beat". Werkelijk voor elk wat wils. Dit is dan ook vooral een album dat het goed zal doen bij wie de shuffletoets van de iPod de meest gebruikte functie is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + tien =