Het is een goed decennium voor stranden: Beach House brak door, Dirty Beaches ontstond, werd populair en verdween op een kleine tien jaar tijd en zelfs de Antwerpse undergroundband Beach was een klein succes. Menace Beach heeft dus een hippe groepsnaam gekozen en brengt op Ratworld al meteen even trendy muziek. Hypes ontstaan soms echter nog met een reden.
Referenties aan Pavement, Sonic Youth, Jesus and the Mary Chain en My Bloody Valentine: we moeten toegeven dat het aantrekkelijk was om Ratworld een luisterbeurt te geven. Maar hoeveel verwijzingen zijn er te veel? Menace Beach is niet per se een typisch postmoderne groep die ecclectisch veel verschillende genres naast elkaar plaatst, maar er wordt wel veel aan bruikleen gedaan. Dat hoeft geen groot probleem te zijn: de band kiest voor een fuzzy retroklank die teruggrijpt naar grunge en shoegaze en goed klinkt. Helaas is de groep vooral iets te zelfbewust cool en klaar om gehyped te worden.
De buzz rond de band heeft, net als het hippe karakter, ongetwijfeld te maken met de inbreng van de versgerekruteerde MJ, bekend van psychband Hookworms. Het is misschien ook de vloek van rechttoe rechtane rockers, die net als hun grote voorbeelden simpele songs willen brengen en daarom niet meteen heel origineel klinken, maar hier lijkt het wel of Menace Beach zijn best doet om in het juiste hokje te passen. Maar laten we ook niet veralgemenen: ‘”hip’” is geen synoniem voor ‘”slecht’”. De gitaren ruizen en de tweestemmige zang zorgt voor vrij frisse maar toch slepende poprock: Ratworld is zonder twijfel een leuke plaat.
Verder voorzien speelse titels zoals “Infinite Donut” en “Tastes Like Medicine” de plezierige zanglijnen en teksten die je verwacht. Elk nummer wordt even catchy met jeugdige statements als “Come on give up, get lost with me now!” Don’t mind if we do.
Het is moeilijk om echte toppers te kiezen uit de plaat, als elk nummer ergens wel hitpotentieel heeft. Dat betekent echter ook dat Ratworld ietwat vlak is en vooral qua dynamiek nog niet helemaal op punt staat. Laten we dus maar de meest verrassende nummers signaleren. Is de plaat ondanks de alomtegenwoordige ruis best wel poppy, dan zorgt “Tennis Court” voor het ruige, trashy randje. Maar ook “Ratworld” valt op met lage gitaarlijnen in een strak, ritmisch spel met drum en zang. “Infinite Donut” heeft dan weer zijn structuur mee, van lofi intro tot solo en een laatste extra bombastisch refrein.
Het is dan toch te moeilijk om echt iets slechts te vertellen over Menace Beach. Zelfs de cover ziet er goed uit.
