Ze zingt over liefde bekeken door een beregende achteruitkijkspiegel ("’k weet u nie meer wonen / Sinds da ’k uw stad vermijd") en over liefde die leidt tot aangedampte ruiten ("ik wil koek op de bil"). En ze heeft een tweede plaat gemaakt die u koek op het hart geeft ja, en die per luisterbeurt steeds meer krassen in uw nekvel achterlaat. Op een manier zoals niemand haar dat nadoet in onze contreien.
Hoe verfrissend Wat Als eind 2008 was, schreef uw (pn) toen. Geen kleinkunst, geen folk, geen singer-songwriter, geen pianoplaat, geen (even spugen) dialectpop. Gewoon mikken op ontroering, op kleine en grote emoties met kleine woorden. Het beste gesprek op café dat u nooit hebt gehad. Soms gênante herkenbaarheid die door de juiste muzikale toetsen net genoeg afstand bood. Dat was Hannelore Bederts debuut. En dat is Uitgewist allemaal in het kwadraat. Het is een dubbele flikflak vooruit (een stapje ware al genoeg geweest), waardoor verbazing tijdens de eerste luisterbeurt de bovenhand neemt.
Eens die verbazing wegebt als een eerste kalverliefde, trekken de songs per luisterbeurt een kledingstuk uit en valt u ten prooi aan verschroeiende ontroering. Een tip: beluister "De Kloten", "Koffie" en "Uitgewist" niet voor de derde (of was het vierde?) keer op de trein. De mensen kijken. Zeker wanneer u geen zakdoek bij hebt. Wat Als was nochtans al een waarschuwing, en ook nu blijft het een handelsmerk van Bedert: op de zachtste momenten delen haar platen de raakste klappen uit en klinken ze het luidst. Haar stem is dan een balsem op de wonde.
Enkele keren is Uitgewist ook letterlijk hard deze keer, wanneer gitarist Vanelslander enkele meters prikkeldraad weeft rond songs als "Au Revoir", "Helden" of "In Uw Buurt". Mede door de messcherpe productie van Luc Weytjens (ex-Monza) en een bijwijlen heel ander klankenpalet is dit geenszins een evidente opvolger van Wat Als. Gezonde risico’s als een mooie blos op de wang. Geen hapklare refreintjes, geen mooie melodietjes die een houvast bieden bij de eerste luisterbeurten. Vandaar ook dat "Boemerang", net als "Janker" voor Wat Als, niet de ideale trekker is en u op het verkeerde been zet. "Boemerang" bevat de wortels van een goede popsong, maar heeft een te groot "bloemetje-in-het-haar"-refrein waar Uitgewist geen behoefte aan had, tenzij voor airplay. Maar die eerste perfecte popsong is nog maar een kwestie van tijd. Mag er nog een beetje groeimarge zijn?
Ook is Uitgewist in de verste verte geen pianoplaat. Bedert zelf speelt voornamelijk akoestische gitaar, en krijgt op de juiste momenten een hand op de schouder van viool en cello. Het maakt dat je sommige songs met de ogen toe gespeeld en gefluisterd ziet worden door Markéta Irglova van The Swell Season – niet toevallig samen met Ani DiFranco een van de grote invloeden die Bedert enkele jaren geleden al noemde. Ook het verbaal beenharde "Niemand" — het strekt diegene aan wie deze verwensingen gericht zijn tot te veel eer wegens veel te schoon geschreven — kleurt herfstrood door de strijkers.
Ook hulde aan de opbouw van Uitgewist. "In Uw Buurt" en het meeslepend rockende "Hart Van Mij" rukken de gordijnen enkele minuten ver in het album helemaal open, "Loeihard" en "Au Revoir" (verstaanbaarder wordt West-Vlaams nooit) jagen het tempo net op tijd de hoogte in, waarna "Helden" en vooral "Uitgewist" de cirkel rondmaken en de gordijnen geruisloos weer dichtdoen. En u vooral met de wijsvinger op de mond terug op play doen drukken op uw i-Pod, cd-speler, in uw hoofd of hart.
"De allerschoonste wending komt aan het eind van het verhaal" zingt Bedert in "Koffie". Uitgewist is de allerschoonste wending die Bedert kon maken na Wat Als, aan het prille begin van haar verhaal. Wat schrijven we dan in zo’n geval? "Het doet nu al uitkijken naar meer"? Hel nee. Alsof Uitgewist u zo makkelijk loslaat. Een plaat als de foto van dat ex-lief die toch u in uw portefeuille of zelfs in die fotokader op het dressoir laat steken. Als dat telefoonnummer dat u toch niet wilt of kunt wissen. Als die herinneringen die u materieel in uw kast wilt hebben staan zodat u ze er telkens weer kunt uitpikken. Dat weeë gevoel tussen pijn en minzame ontroering, dat is Uitgewist.
