"I said I wasn’t gonna lose my head, but then POP! goes my heart", zong Hugh Grant in de film Music And Lyrics en hij zag zijn bankrekening weer aantikken. Verantwoordelijk voor die hit: Adam Schlesinger van Fountains Of Wayne, wiens hart effectief alleen maar klopt voor Pop met een grote P. Op zijn vierde album blijkt het vat echter grotendeels af.
Nog steeds leven de eeuwige pubers Schlesinger en kompaan Chris Collingwood in een uitgestrekt Suburbia waar vrouwen, auto’s en werk — in die volgorde — de grootste besognes zijn. De opeenvolgende platen van de Fountains zijn nog het best te vergelijken met een tienerreeks op televisie: steeds zoetsappig, soms een beetje duister, zelden cynisch, en op het einde komt alles goed.
Op Traffic And Weather, seizoen vier zo u wil, loopt de serie echter op haar laatste benen: de plots mangelen, de personages zijn te voorspelbaar geworden, geen wending is nog verrassend, en zelfs wat op routine wordt gemaakt, mist de kwaliteit van vanouds. De fut is eruit. De band die enkele jaren geleden nog het okselfrisse "Stacy’s Mom" op de wereld losliet, slaagt er niet in op zijn elan door te gaan.
Al zijn er een paar lichtpuntjes. Opener "Someone To Love" klinkt fris van de lever en is het soort powerpop waar de band groot mee werd. Ook de titeltrack met zijn gesamplede ritme kan een goedkeurend meeknikken uitlokken. Daarbuiten worden we F.C. De Kampioenen-gewijs geconfronteerd met herhalingen van herhalingen van herhalingen.
Zakte voorganger Welcome Interstate Managers al eens in door een teveel aan middelmatige albumtracks, lijkt de groep hier op een korter album nog meer aan dat euvel te lijden. Het lamlendige "Michael And Heather At The Baggage Claim", de suffe woordspeling van "Revolving Dora" … ze zijn peper- en zoutloos.
In "I-95" danst Johnny Footballhero-die-nu-een-bierbuikje-heeft een vermoeide slow met de ondertussen afgelebberde prom queen van vorig jaar, de band vraagt zich ondertussen af wat ze op dat podium nog staan te doen. Compensatie komt er van "The Hotel Majestic", alsnog een fijn popnummer dat uitgeleide wordt gedaan door een heerlijk gitaartje. Het is echter too little, too late: de meeste kijkers hebben al lang weer weggezapt naar The O.C. of One Tree Hill. Zoniet, zal het amechtige koffiehuisonding "Planet Of Weed" wel het nodige werk doen. Plichtsbewust slepen we ons nog door "New Routine" en "Seatbacks And Traytables", maar het is niet van ganser harte.
Het vat is af. Fountains Of Wayne zijn het kwijt. Misschien niet verwonderlijk: nu Schlesinger en Collingwood de veertig naderen, begint hun "eeuwige jongere" houding lichtjes karikaturaal te worden. Yep, alsof de hoofdrollen in een tienerkomedie door Hugh Grant en Drew Barrymore zouden worden vertolkt. Te mijden plaat.
