Eerst was het Tom Hanks, dan Walter Grootaers. Het werd erger. Gisteren, op een dag die geen aprilgrap verdroeg, ging Adam Schlesinger heen, en dat was de schuld van dat kutvirus. De helft van het gouden Fountains Of Wayne is niet meer, en dat is zonde.
Gisteren nog maar, bereikte ons het nieuws dat Schlesinger corona had opgelopen, vandaag viel al het verdict. Nauwelijks 52 jaar werd de Amerikaanse songschrijver, maar in die tijd pende hij meer pareltjes bij elkaar dan menig andere artiest. Met Fountains Of Wayne was hij eind jaren negentig/begin jaren tweeduizend verantwoordelijk voor containers vol powerpop, toen de leeftijd om zo langzamerhand de rock-‘n-rolldromen op te bergen werd bereikt, ging hij voor de essentie. Vanaf toen schreef hij liedjes, een muzikale vorm van hand-en-spandiensten waar vooral Hollywood graag gebruik van maakten. Wie kan een grijns onderdrukken bij die geweldige eightiespersiflage “Pop Goes My Heart”? En wist u dat zijn vakmanschap te horen is, elke keer Rachel Bloom in een liedje uitbarst in Crazy Ex-girlfriend?
Het zal niet meer zijn, dankzij dat kutbeestje dat we nu al weken proberen te vermijden. Laat ons vandaag dus opstaan met het mooiste nummer dat Fountains Of Wayne ooit inblikten. Omdat muziek nog altijd een beetje een medicijn is. Maar was voor alle zekerheid toch ook uw handen maar.
