Wie Fountains of Wayne associeert met spring
break-gortigheden of oppervlakkige collegerock, heeft de
voorbije jaren niet goed opgelet. Pubers die de hormonen voelden
kolken in hun puisterige lijf bij het zien van de clip voor
‘Stacy’s Mom’ zullen er waarschijnlijk niet aan gedacht hebben,
maar de band bekleedt door haar aantrekkelijke contrast tussen vorm
en inhoud een vooraanstaande plaats in het klasje van Amerikaanse
powerpop. Waar Weezer, lijdend onder het totalitaire regime van
Rivers Cuomo, steeds meer fm-rock maakt met de diepgang van de
gemiddelde playmate en het sex-appeal van een verlepte Hugh Hefner,
resulteert de democratie van Adam Schlesinger en Chris Collingwood
in een prachtig ogende cocktail van stevig aangezette gitaren,
trompetten, folk en borrelende melodieën met een scherpe afdronk
van clevere observaties en fijne humor. ‘Traffic and Weather’
combineert alweer de luchtige sfeer van ‘1000 Zonnen &
Garnalen’ met rake teksten, universele thema’s en kleine voetnoten
van het leven, maar op songvlak heeft de plaat meer weg van een
slappe gin fizz in vergelijking met de sprankelende mojito die
Welcome Interstate
Managers heet. De band steekt al cruisend door popland nog
steeds het gros van de Amerikaanse rockbands voorbij, maar deze
keer zijn ze in hun haast de onweerstaanbare hooks van ‘Mexican
Wine’ of ‘Hackensack’ vergeten en wordt de opwinding van de vorige
plaat als een zielige lifter voorbijgereden.
De eerste twee songs van de plaat illustreren onmiddellijk het
rijke potentieel van deze band en de verschillende maskers die ze
opzetten om de luisteraar te misleiden. ’92 Subaru’ is een vrolijk
popliedje over een gepimpte liefdesmobiel dat Xzibit-poses inruilt
voor een tintelend gevoel van verlangen en ‘Someone To Love’ lijkt
de slipcursus van het leven ook goed te doorstaan met een
aanstekelijk refrein, maar de contrasterende tekst laat remsporen
achter op de ziel. Wat een hoopvol liefdesliedje lijkt, is namelijk
eerder een raak geobserveerde kroniek van een loser die de
kwellingen van de eenzaamheid probeert te bestrijden. ‘Seth
Shapiro is trying in vain / To hail a taxi in the morning in the
pouring rain / Beth Mackenzie sees one just up ahead / She cuts in
front of him and leaves him for dead’: dergelijke frasen waar
de weemoed als dikke regendruppels van afdruipt, worden gevolgd
door een nietszeggend, maar daardoor des te confronterender uh
uh uh uh yeah yeah.
De fijne pop-dubbelzinnigheid wordt echter niet aangehouden.
‘Yolanda Hayes’, ‘Strapped for Cash’ en vooral het lauwe
titelnummer zijn dan wel met gesuikerde melodieën omrande popsongs,
maar de luchtige sound wordt niet doorprikt door scherp sarcasme of
puntige gitaarnaalden, waardoor ze al snel in het ijle oplossen. De
refreinen van ‘This Better Be Good’, ‘I-95’ en ‘Revolving Dora’
zijn ook even voorspelbaar als actiesequenties in Steven
Seagal-films, maar zorgvuldig geplaatste Grandaddy-synths,
Eels-riedels
en The Rembrandts-gitaren zorgen ervoor dat de songs kwaliteit aan
muzikale verslaving koppelen.
‘Traffic and Weather’ wordt echter pas weer echt boeiend wanneer de
Amerikanen hun zonovergoten sound en referenties aan de popcultuur
achterwege laten. Zo is ‘Fire In The Canyon’ een mooie countrysong
over de melancholie van het reizen en de kapotte gps van het leven.
Fountains of Wayne slagen er niet in om de tekstuele verfijning en
de prachtige arrangementen van Stuart A. Staples’ Leaving Songs te
bereiken, maar de song mist zijn effect niet. Dat geldt ook voor
het bedrieglijk eenvoudige ‘Michael and Heather at the Baggage
Claim’ dat de slaapdronken sfeer van het wachten in de luchthaven
na een vermoeiende vlucht perfect weergeeft met donzige akoestische
gitaren en vederlichte backings.
Ook op deze plaat start de motor van Fountains of Wayne erg vlot,
maar in dit schijnbare pluspunt schuilt ook de achillespees van
‘Traffic and Weather’. De rit van dit album verloopt namelijk zo
vloeiend dat de luisteraar het moeilijk heeft om de aandacht bij de
panorama’s van popmelodieën te houden die de band schept. Meer dan
ooit zijn de songs van Fountains of Wayne bedekt met blinkend email
en pas wanneer de rotte gaatjes in het tandglazuur zich openbaren,
wordt de plaat echt onderhoudend. Popliefhebbers die als een
geperverteerde tandarts willen peuteren in deze plaat, staan dan
ook enkele aangename verrassingen te wachten. Al de rest dient zich
stande pede ‘Welcome Interstate Managers’ aan te schaffen!
