De Belgische muziekliefhebber weet al ettelijke jaren dat De
Portables tot die kleine groep popartiesten behoren waar je maar
geen vat op krijgt. Zowel live als op plaat blijven deze rakkers
uit het westelijk gedeelte van ons landje (hoewel er
klaarblijkelijk een lichte, oostwaartse migratie aan de gang is)
immer verbazen ende verbijsteren. De Portables is tevens die groep
waar men, naar eigen zeggen, altijd het label post-rock op heeft
geplakt. Hoewel Wikipedia nooit liegt, verdenken we de band er toch
van een propagandaverantwoordelijke in huis gehaald te hebben – het
zou bij ons nooit opkomen om een bandlid van iets dergelijiks te
beschuldigen, want dat hele post-rockgedoe ligt al jaren in het
verleden. Neen, als u het ons vraagt, is het accurater om van een
soort eclecticisme te spreken, een eindeloos mengen van stijlen en
genre-specifieke elementen, zoals ook Akron/Family en Yo La
Tengo het pogen te doen.
Dat u warempel twee post-rocknummers om de oren krijgt aan het
begin van ‘Topless Is More’, de meest recente Portables-productie,
hoeft niets anders te zijn dan een sequentiemopje van de band, al
worden wij niet betaald om complottheorieën binnen het Belgische
muziekwezen neer te schrijven. Het is bovenal een mooi staaltje
organisatie, iets waar De Portables na al die jaren wel goed in
geworden zijn. Ook op voorganger ‘Girls Beware!’ bleek een goede
structuur aanwezig te zijn, al mocht men gerust spreken van een
teleurstellende eerste helft. Bij ‘Topless Is More’ is het muzikale
structuralisme dus wedergekeerd, en dat blijkt overwegend
succesvol.
Kwestie van onze eigen structuur niet helemaal te verliezen, keren
we even terug naar dat post-rocktweeluik, want ondanks alle
‘brouhaha’ die dankzij muziekterminologen wordt uitgelokt, gaat het
openingskwartier van ‘Topless Is More’ toch maar mooi met de
prijzen lopen. ‘Col Phillins’ is een heerlijk voorbeeld van
sublieme langdradigheid, met een wat platvloerse,
suspens-inducerende opbouw, compleet met drums uit een vorig
decennium. Het is dit retrogevoel dat ‘Topless Is More’ omarmt en
niet meer zal loslaten.
Voor ‘Superdedubber’ mogen de klassieke synthesizereffecten uit de
kast. Het is een track met een trage opbouw, lonkende baslijnen en
een gezapige inborst. Plotseling lijkt Ulrich Schnauss op een roze
paard door ons gezichtsveld te galopperen. Voor zij die de plaat
voor deze momenten wensten te kopen, is het dan stilaan tijd
geworden om de laatste seconden der gelukzaligheid te savoureren,
want de vreemdsoortige omslag die ieder van ons kon verwachten, zit
er dadelijk aan te komen.
De Portables als Las Vegas lounge act, dat moet ongeveer het plan
geweest zijn bij het opstellen van de plaat. Met ‘Bullet Babe’
wordt de nodige transformatie gradueel ingezet. We banen ons een
weg door het emotionele gedeelte van de tekstbundel, ondersteund
door akoestische gitaar, om dan plaats te maken voor Jurgen
Deblonde-elektronica (we zijn jaloers op de fabelachtige manier
waarop hij commerciële dance-technieken emuleert). U krijgt er
zelfs losse fonemen bij. Op dit stramien wordt rustig voortgebouwd
tijdens ‘Vegetarian BBQ’ en ‘This Is A Song’, om dan een
orgastische climax te kennen tijdens ‘Haut Gay’.
Sommigen onder jullie zullen vast klaarstaan om het woord ‘gimmick’
vol gelatenheid en depressieve neerslachtigheid uit te roepen, maar
dat gaat wat voorbij aan hetgeen De Portables hier – naar onze
bescheiden mening – hebben verwezenlijkt. Want ja, het klinkt vaak
wat platvloers en doorbakken, maar naast een haast impeccabele
uitvoering geniet dit gedeelte van de plaat een warme gloed die een
aanzienlijk deel van de scepsis weet uit te schakelen. Juist ja,
datgene wat je niet meer mag zeggen vandaag is hier absoluut
relevant: De Portables hebben in deze cyclus een hoop mooie en
vooral aangename liederen geschreven. Dat u daar ‘Radio
Gaga’-synthesizers voor moet verdragen, is een verwaarloosbaar
feit.
Het is vooral in het slotgedeelte van ‘Topless Is More’ dat we wat
zwakheden in het pantser ontdekken. Daar waar ‘In the Zoo, There’s
a Coo’ nog weet te plezieren met humor en reusachtige
gitaarconstructies, gaat ‘Plankier’ toch enigszins uit de bocht.
Zei iemand daar ‘Pavement’? Het metaproza kunnen we appreciëren,
maar daarbuiten lijkt dit nummer weinig in de aanbieding te hebben.
Nu zult u het met mij eens zijn dat de stap van Pavement naar LL
Cool J en circusolifanten niet snel gezet is, wat van ‘Triportit’
dan ook zo’n vreemde ervaring maakt. Als rappende Portables u nog
niet genoeg schrik aanjagen, dan zal een seniorenbaloutro dat
gerust wel doen. Onverwachts is het allemaal wel, maar of het ook
kan bekoren, is een andere zaak. Misschien had de band het beter
wat grootser gezien; een draaiorgel had hier niet misstaan.
Alles bij mekaar blijft ‘Topless Is More’ een erg aardig plaatje.
Toch stellen we ons enkele vragen bij de weg die de band gekozen
heeft om bij dit eindproduct te belanden, al weten wij goed genoeg
dat niets een indicatie kan zijn voor wat zal volgen, een gedachte
die erg troostend werkt. We beseffen tevens dat het een absurd slot
is dat ons zenuwstelsel in de war stuurt. Daar waar ‘Girls Beware!’
een schitterend einde bood, en daarmee ook de totaalervaring van de
plaat een gewillig duwtje in de rug gaf, dreigt ‘Triportit’ het
tegenovergestelde te doen, door al het voorafgaande werk enigszins
te ridiculiseren. Dit hebben we dan ook in het achterhoofd gehouden
bij de beoordeling.
http://www.myspace.com/deportables
