Op de hoes van Thank You For Your Love prijkt een ontbloot mannentorso. Geen verstild kabukitafereel meer, als op The Crying Light, neen: een halfbloot mannenlijf. Van een zelfde directheid is ook deze nieuwe EP van Antony & The Johnsons.
Hij klinkt op de titeltrack zelfs verbazend vrolijk, die Antony Hegarty. Met schetterende trompetjes levert hij een klassieke soultrack af; vreugdevol. Het is een zeldzaam uptempo moment in zijn stilaan groeiend oeuvre. Straks is er alweer de vierde plaat, dit is een voorsmaakje dat weinig verandering belooft, maar laat horen hoe het groeiende succes Antony een soort rustig zelfvertrouwen heeft gegeven om op de ingeslagen weg te blijven doorgaan.
Thank You For Your Love suggereert dus vooral meer van hetzelfde: meer gloedvolle pianosongs, meer warmte van die honingzoete stem die met niets of niemand te vergelijken is. Zelfs het wat kale "You Are The Treasure" dat alle pathos en vreugde van "Thank You For Your Love" moet counteren, blijft menselijk. Geef dezelfde pianoakkoorden aan John Cale en hij maakt er een ongemakkelijk leeg nummer van over de eenzaamheid van het bestaan, Antony heeft aan dezelfde spaarzame piano genoeg om alleen maar troost uit te stralen.
Klassiek is ook "My Lord My Love": de dictie, de pianoaanslagen… allemaal vintage Antony. Maar het zijn de afsluitende covers die deze EP echt bijzonder maken. "Pressing On" is immers een Dylansong uit diens minst populaire fase; toen hij begin jaren tachtig even in de Heer was. Hegarty verbouwt het bombastische origineel echter tot een ingetogen gitaartrack die wél raak treft. Bekeringsijver is altijd een afknapper, wie het subtieler aanpakt kanonverhoeds toch doel treffen; zo gaat het altijd.
En er volgt nog meer gitaar. John Lennons "Imagine" — jawel! — krijgt eveneens een grondige make-over, waarin de bekende pianolijn plaats moet ruimen voor alweer een gitaarlijn. Zit er dan toch een koerswijziging aan te komen? Antony geeft de song meteen ook een inhoudelijke draai, door consequent vanuit een ik-standpunt te zingen. Een goeie zet: het ontneemt het nummer zijn vage hippiedroom; maakt het een herkenbare dagdroom zonder zweverigheid.
Een laatste gedachte. Op de achterkant van het cd-hoesje ligt een dood knaagdier. In combinatie met die hoesfoto geeft het leven en dood. Net als Anthony’s muziek altijd is geweest: schoonheid en troost, maar altijd met een donker randje. Thank You For Your Love is weer maar eens verdomd schoon. Als hij maar geen born-again Christianfase krijgt, blijft dat nog wel even zo.
