Zet een bont allegaartje van personages tegenover elkaar in een bij voorkeur relatief besloten ruimte en de spanningen annex sociale verschillen komen als vanzelf bovendrijven. Als dit uitgangspunt u bekend in de oren klinkt, is dat niet meer dan logisch. Het is een concept dat immers al zo oud is als de straat, maar tegenwoordig vaak wordt herkauwd in de Franstalige cinema.
Ook de eerste langspeelfilm van scenaristen/regisseurs Matthieu Rumani en Nicolas Slomka sluit daar helemaal bij aan en bedient zich van quasi hetzelfde stramien. In Camembert, dat vaagweg doet denken aan Le Jeu met Bérénice Bejo, maakt de eenvoudige barman Stan (Guillermo Guiz) voor het eerst kennis met de welstellende familie van zijn vriendin. Dat dit niet zonder slag of stoot gebeurt, laat zich makkelijk raden.
De aanleiding voor de bijeenkomst is de verjaardag van France (Kristin Scott Thomas), het hoofd van de upper-class familie en niet zomaar de eerste de beste. France heeft de leiding over het prestigieuze fotofestival van Arles, is dokter in de filosofie en kunstgeschiedenis, voormalig hoogleraar aan de universiteit van Cambridge, runde tot voor kort een succesvolle galerij in London en – alsof dit nog niet genoeg is – werd ze tevens ook nog benoemd tot de eerste vrouwelijke vicevoorzitter van UNESCO. Het spreekt voor zich dat France alle aandacht naar zich toe zuigt, maar ook de overige leden van de familie pakken al even graag uit met hun kennis en intellect. Als buitenstaander zou je voor minder zenuwachtig worden. Wanneer Stan tijdens de viering niet kan ontsnappen aan een jaarlijkse traditie (een partijtje Trivial Pursuit), is hij dan ook bij voorbaat kansloos. Bijgevolg tracht de horecamedewerker er alles aan te doen om zijn eer hoog te houden en geen gezichtsverlies te lijden.
Het verdere verloop van het bordspel ligt voor de hand. De verschillende teams krijgen het aan de stok met elkaar, waarna het niet lang duurt vooraleer de verwijten in het rond vliegen en de boel escaleert. Mocht dit alles ten minste met enig gevoel voor timing en creativiteit in beeld worden gebracht, zou Camembert een feest zijn om naar te kijken, maar helaas. De plotwendingen van dit licht hysterisch kamerspel zijn voorspelbaar en bovendien oogt het allemaal zeer theatraal of overdreven.
Dat deze flauwe tragikomedie eruit ziet als een verfilmd toneeltje is één ding, maar dat de camera enkel dienst doet om de avond die volledig ontspoort te “registreren” getuigt van pure gemakzucht. Ook de cynische, ironische toon van Camembert die zogenaamd geestig zou moeten zijn, werkt niet. Rumani en Slomka moeten zich duidelijk in allerlei bochten
wringen om hun film draaiende te houden. Heel af en toe lijkt de prent dan toch een beetje op dreef te geraken en komt er wat schwung in het geheel, al is dat veeleer een doekje voor het bloeden en geenszins genoeg om de meubels te redden. Van spanningsopbouw heeft het regisserende duo duidelijk weinig kaas gegeten.
De ensemblecast doet in se wat voor dit genre gevraagd wordt, maar de meeste vertolkingen steken toch flets af tegenover de centrale rol van Kristin Scott Thomas, die alleen al door haar presence met alle pluimen gaat lopen.



