De Franse acteur Bastien Bouillon moet tijdens de opnames van Connemara toch even gedacht hebben dat hij op de set stond van Partir Un Jour, de fletse tragikomedie waarmee het festival van Cannes in 2025 opende. Ook ditmaal is hij de oude, vergeten en wat nonchalante vlam van een in het leven geslaagde en succesvolle Française die (zij het om verschillende redenen) terugkeert naar haar rurale geboortegrond om aldaar het leven opnieuw te leren smaken. Het grote verschil is dat Connemara geen geforceerde muzikale insteek heeft (buiten uiteraard het obligate gebruik van de hit van Michel Sardou) en op alle vlak een betere film is dan de een paar maand eerder uitgebrachte tegenhanger.
De verhaallijn draait ditmaal om Hélène (Mélanie Thierry), een vroege veertiger met een carrière als zakenconsulente die tijdens een presentatie plots helemaal mentaal en fysiek instort. Ze besluit terug te keren naar haar geboortestreek en terwijl ze ook worstelt met de status van haar huwelijk, botst ze per toeval op Christophe, de jonge hockeyspeler die op de middelbare school haar hart sneller deed slaan.
Wat meteen opvalt, is de asynchrone montage die heel veel van de zaken uit de plot op gefragmenteerde wijze dooreen laat lopen. Terwijl Hélène praat in therapie zien we beelden die haar betoog tegenspreken of bevestigen en tijdens observaties van het heden, spoken scènes uit het verleden – en soms zelfs de nabije toekomst – doorheen de gebeurtenissen. Connemara is heel scherp in de observatie van de tegenstrijdige gevoelens waar de protagonisten mee kampen en zoekt ook naar een manier om die in film te vertalen. Het minder goede nieuws is dat het allemaal soms wat te nadrukkelijk is en het nogal opzichtige gebruik van wazige beelden niet alleen de esthetische kwaliteit schaadt van de film, maar ook soms onnodig pretentieus maakt. Ontegensprekelijk zit er een boeiende kern in dit alles en regisseur Alex Lutz (vooral bekend als acteur) denkt zeker na over zijn medium en de manier waarop hij zijn verhaal wil vertellen, maar de eerlijkheid gebiedt ook wel om te zeggen dat niet alle puzzelstukken daarom echt goed op hun plaats vallen.
Connemara is interessanter dan de korte clichématige synopsis zou doen vermoeden, bevat een aantal sterke emotionele momenten en degelijke acteerprestaties. Bovendien is er ten minste een poging om meer te zijn dan louter een met bewegende prentjes geïllustreerd dramatisch toneeltje. Daaruit groeit nog geen helemaal geslaagde prent maar als bespiegeling over de vraagstukken die opduiken halverwege het leven, is dit alles zeker een enkele visie waard.
