Met het in 2002 opgerichte productiebedrijf Moriarti wisten regisseurs en scenaristen Aitor Arregi, Jose Mari Goenaga en Jon Garaño een prominente plaats in de Spaanstalige cinema te veroveren. Landgenoten Arregi en Goenaga bundelden nu opnieuw hun krachten en deelden de regie voor Maspalomas, genoemd naar de gelijknamige zonovergoten toeristische badplaats op de Canarische eilanden.
Het is daar waar de kranige zeventiger Vicente (rol van de populaire Baskische theater- en filmacteur José Ramón Soroiz) een zorgeloos leven leidt, tot het noodlot abrupt toeslaat en hij wordt getroffen door een beroerte. Vicentes zware revalidatie voert hem terug naar zijn geboortestad San Sebastián, waar de man wordt overgebracht naar een zorginstelling en tevens gedwongen wordt om de band met zijn dochter (die het nooit kon verteren dat haar vader op late leeftijd het gezin verliet en zich openlijk uitte als homo) te herstellen.
De rigide structuur die Vicente in het tehuis krijgt opgelegd, staat in schril contrast met diens losbandige escapades op Gran Canaria, waar hij in de duinen, discotheken of bars zonder schroom op zoek ging naar anonieme seks. De expliciete scènes zijn talrijk en als dusdanig ontpopt Maspalomas zich in de lange proloog zowaar tot een Spaanse versie van L’Inconnu du lac – wat niet zomaar uit de lucht is gegrepen, aangezien de prent fungeerde als een belangrijke bron van inspiratie. Hoe de inleiding van Maspalomas zich vervolgens verhoudt tegenover de rest van de film (de radicale omwenteling die zich aftekent is op z’n minst verrassend) schenkt volgens beide regisseurs het verhaal net zijn kracht.
Voor dit verhaal lieten Arregi en Goenaga zich naar verluidt leiden door de psychologie van de personages. Met kleine gebaren en alledaagse handelingen geven de cineasten weer hoe Vicente het woonzorgcentrum aanvankelijk als een gevangenis ervaart, waardoor hij zijn levenslust verliest. Dit weerspiegelt zich ook in de vormgeving van de film. Naarmate Vicente nog slechts een schim wordt van zijn vroegere zelf, vertraagt het ritme van de camera en vervagen de kleuren. Maar wanneer de protagonist langzaam weer uit z’n isolement breekt, volgt een keerpunt. Hij sluit vriendschap met een stoere kamergenoot en besluit zijn ware geaardheid niet langer verborgen te houden voor zijn medebewoners.
Ofschoon dit laatste zich vertaalt in een mooi pleidooi voor seksuele vrijheid, zal het veelal klassiek in beeld gebrachte Maspalomas vermoedelijk weinig potten breken. Hoe gewaagd de openingssequentie voor sommige kijkers zal zijn, zo braaf en conventioneel is immers wat daarna komt. Niet alle plotwendingen zijn overigens even relevant, maar de verschillende personages worden met veel zorg ingevuld en de film wordt gedragen door de subtiele vertolking van José Ramón Soroiz, die op het filmfestival van San Sebastián werd uitgeroepen tot beste acteur.
