PJ Harvey is nog volop aan het werken aan een opvolger voor haar laatste briljante album I Inside the Old Year Dying, maar kon het toch niet laten al eens van zich te laten horen. Op het larger than life epos getiteld ‘Voyager’ zweeft ze rond in eeuwig donkere kwantumvelden ver buiten ons zonnestelsel en trakteert ons op een prachtige droomtrip. 2026, A Space Odyssey.
Brian Cox, professor sterrenkunde die de wereld rondtrekt met zijn lezingen, wou eens iets nieuws proberen voor zijn komende ‘Emergence’ tour: een soundtrack. Hij belde hiervoor niet de Hans Zimmers of John Williamsen van deze wereld, maar zowaar PJ Harvey. Polly Jean heeft uiteraard al met verve bewezen een enorme waaier aan genres aan te kunnen, en dus kon deze spacey soundtrack er nog wel bij, moet de man gedacht hebben. Toch?
“Voyager” bewijst dat ze de opdracht heel goed begrepen heeft. De titel verwijst naar de NASA-missie uit 1977 waarbij een gouden plaat met erop allerlei informatie over de aarde, de mensheid en onze cultuur de ruimte in geslingerd werd, alsof het de boodschap in een fles van een gestrande ziel was, dobberend in de oceaan. Het nummer zelf klinkt dan weer alsof het zo uit een sci-fi film van de eighties komt, en PJ’s teksten doen er nog een schepje bovenop: ze schildert al prevelend de kosmische taferelen in onze oorschelp.
Het nummer zelf begint met een dromerige, pulserende synth die zo uit de machinekamer van Brian Eno lijkt te komen. Even verder deinen we mee in onze ruimtecapsule langs een sterrenwolk van opzwellende strijkers – ja, ook Harvey kan een symfonisch orkest bezweren. Het doet ons erg denken aan Planetarium van Nico Mulhy en Sufjan Stevens, of uiteraard de arrangementen van Jonny Greenwood. En net als bij die laatste neemt “Voyager” naar het einde toe een bocht richting de oneindigheid, spannend en mysterieus. Het orkest zwelt aan, de capsule versnelt steeds meer richting lichtsnelheid…
En dan staat de tijd plots stil. Een open einde, klaar voor nieuwe avonturen.
