Succesvol Bollywood-spektakel dat helemaal past in de recente trend van de Hindi- en Telugu-producties om uiterst patriottische retoriek binnen te smokkelen (zie bijvoorbeeld ook RRR, Pathaan, War 2 en de Top Gun kloon Fighter) in de lokale populaire cinema, vaak deels ten koste van het typische DNA van die traditie die muziek en dans als wezenlijk onderdeel heeft. Dit woeste spionnenavontuur zet dan ook helaas de afbraak verder door van het steeds meer weglaten van dansnummers die de plot traditioneel gezien onderbreken, en verwerkt songs nu meer op een louter op montage gebaseerde wijze.
Die traditionele noodzakelijke elementen zijn zeker nog in gewijzigde vorm aanwezig in Dhurandhar: The Revenge (technisch gezien een vervolg op Dhurandhar, maar eigenlijk een soort herneming van hetzelfde materiaal), maar ze zijn minder prominent in een verhaal dat vooral bedoeld lijkt om te dienen als nationalistische propaganda. Het hoofdpersonage is een geheim agent (de in Europa totaal onbekende Ranveer Singh die evenwel de status van superster geniet in zijn thuisland) die infiltreert in een Pakistaanse (uiteraard) organisatie van terroristen en jarenlang opbouwt en vertrouwen wint, tot hij sterk genoeg staat om de groep te proberen uitschakelen. Regisseur en scenarist Aditya Dhar (opnieuw een grote naam waar hier geen kat ooit van gehoord heeft) liet zich inspireren door waargebeurde feiten (onder andere de kaping van een vliegtuig in 1999 en de aanval op het Indische parlement in 2001), maar dat dient u uiteraard met de nodige korrel zout te nemen: die aanslagen dienen vooral om de Indische kijker op te zwepen tegen de Pakistaanse erfvijand en de bloedige wraak van de protagonist te rechtvaardigen. In die zin zijn deze recente grootschalige blockbusters uit Mumbai een late echo van de schaamteloos jingoïstische Amerikaanse actiefilms uit de jaren negentientachtig zoals Rambo: First Blood Part II, Invasion USA of Missing in Action, een fenomeen dat het afgelopen decennium ook waar te nemen was in de Chinese cinema met titels als Operation Red Sea en The Wandering Earth. De opruiende intentie lijkt trouwens steeds meer uitgesproken te worden: Dhurandhar voelt als een soort collectieve symbolische vergelding waarin opgekropte haat tegenover de “eeuwige vijand” nog nauwelijks genuanceerd wordt, of het zou moeten zijn door de parafrase “We are not at war with your country but with terrorists who are just as dangerous to India as they are to Pakistan.”
Los van die uiterst bedenkelijke insteek die zowel internationaal, religieus, als sectair geweld aanwakkert in India (en openlijk gesteund wordt door de huidige regering), is de vraag uiteraard of dit alles ook meeslepende en goed gemaakte cinema oplevert. Op dat vlak zijn we dan weer mijlenver verwijderd van de hoger geciteerde Amerikaanse voorbeelden: Dhurandhar is een bijna vier uur durende brok dynamiet met een paar
absolute hoogtepunten waar je ademloos naar zit te kijken. De actie houdt zich iets meer aan de wetten van de zwaartekracht en logica dan bijvoorbeeld het geval was in recente gelijkaardige films als Pathaan, Salaar – Ceasefire en War 2 (waarmee de film een opvallend groot stuk van de spionage-intrige deelt) maar dat wil niet zeggen dat er niet genoeg barok (en uiterst bloedig) geweld te rapen valt, zoals een opwindende en lang uitgesponnen sequentie tijdens het eerste uur die de oorlog tussen twee misdaadbendes verbeeldt die de politieke toekomst van Pakistan mee bepalen.
Dhurandhar is primitief, primair en moreel van bedenkelijk allooi, maar het is ook grootschalige actiecinema die een feest is voor oog en oor en waarbij je je ondanks de uitputtende lengte, geen minuut verveelt.
Kinepolis vertoont Dhurandhar gedurende een beperkte periode in een paar zalen in ons land.
