50 jaar punk met Kotskat, Hetze, Sunpower en The Kids

Punk mag dit jaar exact vijftig kaarsjes uitblazen, net als de Belgische oerpunkband The Kids. Reden genoeg om daar een uit zijn voegen barstend feestje rond te bouwen, moeten ze bij de AB hebben gedacht. Tel zelf maar op: een boekvoorstelling, een punkmarkt, enkele al dan niet beresterke bands en uiteraard een succulent verjaardagsconcert van Mariman en de zijnen zelf. Feestje met verve geslaagd dus.

Dat begon al met de boekvoorstelling van Bloody Belgium. De punkexplosie in België 1976-1979 van samensteller Ronny Wynants en auteur Joeri Cardon. Beiden reisden jarenlang door gans België om de vaandeldragers van het destijds zo populaire genre te interviewen. Wat wij onthielden van de presentatie van dit lijvige, meer dan drie kilo wegende naslagwerk? Dat de rock-‘n-roll in punk vooral iets van de beginjaren was. Dat er flink wat weigeringen waren voor interviews: de pioniers van toen hadden nu een gezinsleven uitgebouwd en wilden liever niet herinnerd worden aan de met drugs overladen excessen van weleer. Dat er, nog voor Humo’s overbekende rockrally, een heuse punkrally was die het weekblad inspireerde tot het oprichten van hun populaire rockconcours. Dat niemand minder dan pop- en levensliedproducer Leo Caerts destijds de debuutplaat van The Kids hielp inblikken. En dat acteur Gène Bervoets blijkbaar een roemrucht punkverleden heeft waar hij heel smakelijk over kan vertellen, aldus de auteurs.

Allemaal best wel interessant, maar uiteraard kwamen wij ook voor de snoeiharde muziek. Daarin werden we in de AB Club op onze wenken bediend door de aan alle kanten rammelende primitieve punk en no wave van Kotskat, een superband uit de Belgische underground waar – dixit de AB-tekst – “niemand echt op zat te wachten”. De groep rond Ronny Rens en leden van Brorlab en Peuk, serveerde alleszins absolute teringherrie die muzikaal alle richtingen uitschoot maar deed dat met zoveel enthousiasme en vuilbekkende charme dat er ons meteen een beeld voor ogen schoot van The Cramps en La Muerte die het met elkaar op een potje armworstelen zetten. Rommelige muziek dus, maar wel ontwapenend eerlijk en grappig. Dat ze tenslotte het lef hadden om “For the Fret” van The Kids zelf te spelen, kon de pret alleen maar verhogen.

De Belgische hardcoreband Hetze gaf vervolgens een uiterst explosief optreden: kort, snel en luid. En die vlieger ging ook op voor de éénmalige reünie van het Brabantse Sunpower, een band die bestond van 2002 tot 2019 en letterlijk overal gespeeld heeft: van Gentse kraakpanden over kelders in New Jersey tot enkele Belgische grote festivals. Het werd een energiek optreden, waar massa’s gevaar van uitstraalde. In een onbewaakt ogenblik dachten wij zelfs even aan de gitaarsound van The Stooges, voorwaar een compliment dat kan tellen.

Wat ons naadloos bij The Kids zelf brengt. Deze band zette immers, na de Amerikaanse punk van eind jaren zestig van MC5 en die Stooges en na de Europese punkexplosie, aangedreven door The Sex Pistols, met rode stip de Belgische variant van het genre op de kaart. Zanger/bezieler Ludo Mariman schreeuwt, vijftig jaar na de eerste optredens van de groep, nog steeds zijn ziel uit op elk podium, en dat zouden we geweten hebben. De intro mocht er best wezen: een softe jazzversie van “There will Be No Next Time”, begeleid door een diashow die vijf decennia The Kids in beeld bracht. Eerste nummer van het échte werk: “No Work”, een song die destijds net niet hun legendarische debuutplaat haalde maar nadien gelukkig terug werd opgevist. Stonden verder op de naar alle uithoeken daverende setlist: “Bloody Belgium”, “Do You Wanna Know” en “For the Fret”. Marimans stem was rauwer, scherper, snediger dan ooit en ook de energieke bas- en gitaarlijnen scheurden voorbij als waren ze loeiharde racewagens.

Bij “Money is All I Need” sloeg de vlam pas echt in de pan: voor het podium werg gepogood als was het terug 1976; en ook “Naughty Boys” en “No Monarchy” werd door het publiek, een bonte mix van vijftigers, zestigers én een scheut jong grut, massaal mee gescandeerd. Bij een cover van Wires “1 2 X U” werd het helemaàl mooi: gitarist Luc Van De Poel, al groepslid sinds 1977, kwam, op de rand van het podium, net niet tot stagediven, en verbroederde dan maar met origineel groepslid, bassist Danny De Haes. Uiteraard wéét u dat deze laatste in ’76 een stoere twaalf jaar oud was en dat ze zo hun naam veranderden van Crash in The Kids.

En zo jakkerde het concert aan een rotvaart verder: van een retestrakke, superpotige versie van überhit “There Will Be No Next Time”, waarbij vooral de geweldige drumpartij van Tim Jult opviel, over “Wanna Get a Job in the City” tot ‘nieuwe’ single “Freedom, Liberty Democracy” uit 2003. Nog meer lekkers? Wat dacht u van “Fascist Cops”, “This Is Rock’n Roll” en, verder in de set “Do You Love the Nazis”, allemaal gespeeld met de gretigheid van een roedel jonge wolven die de naam van de band alle eer aandoet; 50 jaar on the road of niet. Het moge duidelijk wezen: The Kids zijn nog steeds ten zeerste alive and kicking en ook de stroming zelf is, toch afgaande van het publiek in een goedgevulde AB, nog niet meteen dood. Alle lof tenslotte voor de AB die 50 jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie nog een ganse lente lang viert met een resem concerten, talks en expo’s. We schreven het reeds: alvast dit feestje was met vlag en wimpel geslaagd