Neen, officieel gaat Dust – dat in Berlijn zelfs mocht meedingen naar de Gouden Beer in de officiële competitie – niet over het schandaal dat het faillissement van “Lernout & Hauspie Speech Products” omhulde, maar uiteraard gaat de film daar eigenlijk wèl over. De nodige afstand nemen van de waargebeurde feiten geeft de makers echter de gelegenheid te spelen met feit en fictie, waardoor dit “een” interpretatie wordt van het gebeurde, eerder dan “de” interpretatie.
Misschien nog even opfrissen: in 1987 richting de West-Vlamingen Jo Lernout en Paul Hauspie een bedrijf op gespecialiseerd in spraaktechnologie voor computers, een revolutionaire materie die zijn tijd ver vooruit was, wat er ook toe leidde dat het bedrijf geen tien jaar later al genoteerd was op de Nasdaq. Maar dan brengt het gerenommeerde The Wall Street Journal een stuk uit dat het heeft over fictieve winsten en even fictieve nevenbedrijven, waardoor de koers keldert, het bedrijf failliet gaat en een jaar later het grootste fraudeproces uit de Belgische geschiedenis start tegen de twee bedrijfsleiders. Het wrange aan dat alles is uiteraard dat hun technologie wel degelijk een toekomst had, maar dat de financiële en zakelijke structuren die gebouwd werden rond het concept helaas niet zuiver op de graat waren.
Aan Anke Blondé (bekend om haar regie voor series zoals Red Light en Juliet) om aan de hand van een script van Angelo Tijssens (Close, Girl, Julian) een versie van deze dramatische episode uit de vaderlandse geschiedenis naar het witte doek te vertalen.
De verhaallijn (Blondé benadrukte in recente interviews nogmaals dat het om fictie gaat met enkel een basis in de realiteit) volgt Luc en Geert tijdens het laatste weekend vóór hun onvermijdelijke neerval en toont hoe de beide mannen omgaan met wat hen te wachten staat in de zondag die hen nog rest voordat ze gearresteerd zullen worden. Terwijl de raad van bestuur probeert te redden wat er te redden valt, de politiek niet meer thuis geeft en de gevolgen voor de aandeelhouders langzaam duidelijk beginnen worden, rekenen beide oprichters af met hun eigen demonen.
Het risico is reëel dat als iemand met een verleden dat zich vooral situeert in de wereld van series een dergelijk project aanvat, alle elementen ook een beetje zullen aanvoelen als een veredelde reeks. Die vrees wordt tenietgedaan door Blondé’s samenwerking met fotografieleider Frank van den Eeden. De veteraan van titels als Unspoken, Home en The Invader (om er maar een paar te noemen) geeft vooral in het eerste half uur aan Dust een onwaarschijnlijk elan. Perfect gecomponeerde widescreen beelden die op kille manier de gebeurtenissen observeren. Wanneer de beide protagonisten zich terugtrekken in hun woningen op een regenachtige Belgische zondagmiddag is het licht quasi perfect gevat: de kleinburgerlijke fermette van Luc, de moderne villa van Geert. Die visuele insteek wordt bovendien perfect ondersteund: scènes worden uit elkaar getrokken en gefragmenteerd op asynchrone wijze opnieuw samengesteld terwijl het obsederende geluid van de papierversnipperaar weerklinkt. Dust is in die opening opwindend en hypnotiserend, de val van een technologisch rijk verbeeldt in passend afstandelijke stijl.
En dan … lijkt het alsof iedereen het vertrouwen verliest in wat de film probeert te doen. Plots zijn er verdoken relaties en familiebanden, moet het licht een beetje warmer en gezelliger, en begint alles helaas toch te lijken op een vastlopende serie die zich krampachtig maakt over het feit of het kijkpubliek het niet allemaal een beetje te koud gaat vinden. Die foute beslissing holt helaas de puurheid van Dust langzaam maar zeker volledig uit. Had Blondé de kracht van haar opening volgehouden, dan zat hier een kantoorthriller in die zich met de allerbesten kon meten, nu is enkel de kiem van die film er en wordt die jammerlijk begraven onder de overtollige ballast.
