Vergeet Parijs 2024, België heeft de Olympische Spelen Franstalige Pop al lang en breed gewonnen. Op een doodgewone donderdagavond beweest Colt in de Ancienne Belgique dat het de zoveelste loot aan een straffe boom talent van over de taalgrens is.
U keek even niet, wij keken even niet. Coline et Toitoine werden Colt. Engels werd Frans. Een Rock Rally-finale werd een tweede uitverkochte AB. Tussendoor werd met “Insomnies” een TikTok-hit gescoord. En ziedaar, een ware sensatie: groot in Frankrijk, al een beetje sterren in Wallonië. Vlaanderen keek nog niet, maar moet dat dringend doen. Wie Angèle een beetje braaf vindt, of voelt dat Lorde nog een zeker Franstalig je-ne-sais-quoi mist, vindt bij dit duo de popmuziek die al een leven wordt gemist.
Voor Vlaamse bands is een eerste AB uitverkopen het doel dat velen nastreven, weinigen gegund is. Voor een Waalse of Brusselse band telt dat dubbel. Het is het hol van de (Vlaamse) leeuw dat met de achterban moet veroverd worden, omdat het nu eenmaal de volgende logische stap is nadat de Botanique op de knieën is gedwongen. Colt lukte het al voor de tweede maal.
“Welkom op het einde van onze Mille Vies-ep tour, en het begin van de volgende stap”, zei Coline Deby die eerste keer, bijna exact een jaar geleden. Vandaag is debuut Saveur Coeur Abimé ongeveer negen maand oud, en dat verandert de sfeer. Wie hier staat, ként werkelijk elk nummer, en keelt dat ook van bij het begin mee.
Begrijpelijk. Met zijn eersteling heeft Colt het soort popplaat geschreven dat een opgroeiende doelgroep recht in het hart treft. Wie zijn eigen coming-of-age vertelt, geeft troost, vertelt dat het goedkomt aan een publiek dat hier duidelijk nog aan het begin staat. “Premier” is het soort opener dat meteen laat voelen hoe moeilijk groot worden is. “Ah, si j’regarde en arrière, j’me vois courir après les ans / Comme si j’avais rien à perdre, comme si grandir avait un sens”, zingt Debry. “J’oublie les départs et les tâches de naissance / Comme si mes premières fois n’avaient pas d’importance”. Ook zij was zo’n meisje dat veel te snel groot wilde worden, en nu denkt: moést dat?
Want opgroeien doet pijn, zo laat ze dartelend over het podium voelen, maar het komt uiteindelijk wel goed. In “Lionnes” bezingt ze haar queer circle, de vrienden bij wie ze thuiskwam. Haar kapitein-ter-zee, haar steun en toeverlaat Antoine Jorissen, trekt de boel gepast de club in. Als het goed zit met de bende, moet er nu eenmaal gefeest worden. Bassen beuken diepen, Debry viert met een euforische melodie in de brug.
Achter hen: drie muzikanten die aanvullen, opvullen, inkleuren en opblazen. Al te vaak schiet Colt immers toch door in die typische Franse ziekte waarbij een optreden pas groots is als in het gebaar de handen tegen de randen van de zaal knallen, de bombast pijn doet aan de oren. Als het té groot is, quoi. De dreunende intro aan het begin gaf het al weg, de manier waarop Debry schreeuwend in elkaar zijgt hoog achter de drummer, als intro voor “Eternité”, is van dat goeie te veel. Dit is geen drama, dit is goedkoop pathos dat dat nummer niet nodig heeft. De manier waarop het vervolgens wordt gebracht onder twee neergedaalde lampen is goed genoeg zonder al dat theater.
In “Reboot”, een woeste afrekening met een oude geliefde, schemert het hoekige van Lorde door. Het is ook wat Debry zegt: “woede omgezet in positieve energie”, een reden voor een hele zaal om “T’es pas foutu d’être une vraie” gillend met zijn eigen demonen af te rekenen. Je beseft: puberpijntjes schrijnen luid.
Ook vanavond staat er weer een kaarsje in een hoek op het podium te branden, “als gedachte aan Palestina, Congo, Jemen, alle slachtoffers van het beleid van de Verenigde Staten.” Want de wereld is “Chaos”, en zo mag het nummer ook klinken, in een decor van doeken die de brandvlekken van een wereld in de fik laten zien. En toch volgt “Invincible”, een nummer als een zelfbevestiging. Jorissen laat de beats knallen, en terwijl de band het overneemt voor een eindeloze outro, crowdsurft het duo het publiek in.
Terwijl de band “Invincible” de vernieling in beukt, is er tijd. Zoveel dat er een overbodige kledingwissel af kan, en Debry en Jorissen aan de PA een piano en een microfoon vinden. Zoals ze al even doet, brengt de zangeres er een Italiaanse aria, vooraleer een zeldzaam Engelstalig nummer passeert. Het is een flauw arenamomentje; b-podium pakken, het wordt beter wanneer Debry naar voor wandelend “Désolée” inzet. Eerst a capella, met het publiek als koor, dan met die stuiterende melodie van Debry, die al lang weer op het podium staat.
Het einde is voor de familie, in uitgebreide zin. Eerst “Sensible à retardement”, waarvoor Debry’s broer en rapper Diego plots op het extra podium achteraan mag verschijnen. Het doet iets met een mens om broer en zus daar zo te zien staan, dollend als de kinderen die ze ooit waren. “Demi-mot” is de pakkende ballad voor haar grootouders die hier een straffe versie mee krijgt. En dan is er setsluiter “Fleuve”, een ode aan iedereen die het duo heeft geholpen te raken waar ze staan. Een fanclub heeft iets afgesproken en haalt plots briefjes boven met een flard tekst: “J’ai pas compris pourquoi j’ai pleuré tout le concert / Peut-être parce que c’est beau”. De “pas” uitgewist, want het is effectief verdomd schoon. Debry houdt het even niet, de song wordt opnieuw ingezet. En wanneer alles is gezegd, laat de band onder leiding van Jorissen alle kanonnen los.
Moet er nog veel gezegd? Nog één ding. Toch nog even “Mille vies”, een vroeg nummer van die eerste Franstalige EP, maar iedereen wil nog “Insomnies” horen, die song over wakker liggen en blijven malen in je hoofd. Debry legt het soort zanglijn dat met geen drilboor uit je hoofd te krijgen is, de passie waarmee ze met dat “oooo-ooh” het refrein in gaat, snijdt een beetje. En dat is net wat Colt zo goed maakt. Je voelt een overgave, dat er een hart in deze nummers klopt.
Het woord triomf wordt soms te vaak boven gehaald, maar vandaag staat het hier op zijn plaats. Je wil zeggen dat a star born is – in dubbelvoud – maar daarvoor zijn we al te laat. Dat is hier al gebeurd, een jaar geleden. Dit was niet meer dan de bevestiging dat België na Stromae en Angèle weer iets heeft om Parijs het nakijken te geven.
Het is tijd dat ook Vlaanderen dat doorkrijgt.
