Zeventien jaar geleden is het dat Sam Raimi, het creatieve brein achter de originele Evil Dead–trilogie, nog een horrorprent draaide met het zeer geslaagde Drag Me to Hell. Sinds die tijd stond Raimi nog wel achter de camera voor een episode uit de serie Ash vs The Evil Dead en produceerde hij ook mee nieuwe incarnaties van zijn beroemdste geesteskind. Buiten evenwel een uitstapje naar het Marvel-universum met Dr. Strange in the Multiverse of Madness, is het evenwel al meer dan een decennium geleden dat Raimi zelf nog een film op poten zette.
Voorzien van een poster die helemaal in de lijn ligt van zijn vroeger materiaal en konde doend van een hernieuwde samenwerking met fotografieleider Bill Pope, leek Send Help aanvankelijk niet meer stuk te kunnen. Tot de trailer verscheen en we geserveerd werden op wat nog het meest leek op een soort Triangle of Sadness voor horroraficionados. Daarin strandt Linda (Rachel McAdams) op een onbewoond eiland met haar vreselijke baas (Dylan O’Brien) waarna de normale sociale rollen omgekeerd worden en de overlevingsstrijd de bloedige kant opgaat. Nu mag je uiteraard nooit een trailer helemaal vertrouwen (de studio moet de film immers aan een zo groot mogelijk publiek verkopen) en kon je in het geval van Raimi uiteraard niet veel anders dan hem het voordeel van de twijfel gunnen. Helaas bevestigt de film zelf alle vrees die uit de trailer kon voortkomen. Raimi is ontegensprekelijk nog altijd een bij momenten bijzonder getalenteerd cineast, maar je kan er niet om heen dat dit een pretentieuze en wat saaie bedoening is met veel te weinig horror en – onvergeeflijk van iemand die zo een crack was als het op praktische speciale effecten aankwam – overmatig gebruik van vreselijk lelijke CGI. Een paar van die met de computer gegenereerde momenten zijn echt wel om de ogen bij uit te steken, helaas een actie waarvan er veel te weinig te vinden is in dit al bij al makke en brave filmpje dat zich veel gemener probeert voor te doen dan het eigenlijk is.
Nochtans start alles bijzonder veelbelovend: de personages worden kort maar raak getypeerd en Raimi en Pope bedienen zich van het hen typerende vervormen van beelden, zoals wanneer de afstand tijdens een gesprek tussen Linda en haar baas bijna helemaal weggenomen wordt door het afplattende gebruik van een lange lens, meteen een beeld dat ook hun op handen zijnde situatie voorspelt. Dat soort subtiliteit hoeft u in het verdere vervolg niet te verwachten. De sociale commentaar is immers nogal doorzichtig en gaat
daardoor al snel een beetje vervelen eenmaal de premisse is uitgewerkt. We verwachten op dat moment dat er wat leven in brouwerij komt en bloed en geweld intrede zullen maken, maar dat valt toch serieus tegen. Op een paar luttele momenten na is dit echt wel eerder Six Days Seven Nights met Harrison Ford en Anne Heche, dan wat je een horrorprent zou durven te noemen. Wanneer we dan toch aan de finale komen en we mogen hopen dat alle registers opengetrokken zullen worden, wordt alles opnieuw weggezet met een doordeweekse afrekening, echt niet wat je verwacht van de man die met zoveel creativiteit ooit het horrorgenre heruitvond. Dr. Strange in the Multiverse of Madness mag dan een opdrachtfilm geweest zijn waarin Raimi enkel in het laatste kwartier echt zijn ding kon doen, dat was een geslaagder stukje cinema dan deze teleurstelling.
